Το Λασίθι βιώνει ξανά μια τραγική πραγματικότητα. Ενας τόπος που τον χειμώνα μπορεί πνίγεται από τις παραμελημένες ή ανύπαρκτες υποδομές και το καλοκαίρι διψά από την έλλειψη νερού. Ένας νομός εγκαταλελειμμένος, χωρίς ισχυρή εκπροσώπηση στα κέντρα των αποφάσεων, χωρίς ουσιαστικά έργα θωράκισης να προχωρούν, παρά μόνο με μια ατελείωτη λίστα από υποσχέσεις που χάνονται μόλις σβήσουν τα φώτα της επικαιρότητας.
Η εικόνα της καταστροφής αποτυπώνεται αμείλικτα αυτές τις μέρες στις οθόνες μας. Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Από το πλημμυρισμένο Οροπέδιο Λασιθίου μέχρι τον πολυδιαφημισμένο ΒΟΑΚ στο Μεραμπέλλο που χτυπήθηκε και αυτός, και από εκεί ως την Ιεράπετρα και τη Σητεία. Κάθε γωνιά του νομού μετρά πληγές. Δρόμοι κομμένοι στα δύο, κατολισθήσεις, περιουσίες στο νερό, καλλιέργειες κατεστραμμένες. Η καταγραφή των ζημιών απαιτεί μέρες, αλλά η ουσία αποτυπώνεται σε λίγες λέξεις. Πλήρης απουσία ολοκληρωμένου σχεδιασμού.
Δεν πρόκειται για μια μηδενιστική προσέγγιση. Κανείς δεν αγνοεί όποιο έργο έχει γίνει. Η αλήθεια όμως πρέπει να ειπωθεί. Αυτά που γίνονται δεν αρκούν, ούτε βρίσκονται στο πλαίσιο ενός γενικότερου σχεδιασμού. Δεν είναι ανάλογα ούτε της προσφοράς που έχει το Λασίθι στην εθνική
οικονομία, μέσω κυρίως του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα, αλλά ούτε και των πραγματικών αναγκών του τόπου. Ακολουθώντας αυτή την τακτική των ημίμετρων, η διαχρονική υστέρηση στραγγαλίζει την τοπική οικονομία, στερεί από τους παραγωγούς πόρους και φρενάρει βίαια την ανάπτυξη ολόκληρου του νομού. Είναι ξεκάθαρο ότι το Λασίθι μένει πίσω, την ώρα που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα και στους ανθρώπους του, και στην εθνική οικονομία.
Και ενώ ο τόπος δοκιμάζεται, η κυβερνητική εκπροσώπηση του νομού τηρεί σιγή ιχθύος. Ο βουλευτής παραμένει εξαφανισμένος από την ουσία των γεγονότων. Μια ματιά στη δημόσια παρουσία του αρκεί. Διεθνείς επαφές, ταξίδια στο εξωτερικό, δημόσιες σχέσεις. Για την καταστροφή που βιώνουν οι πολίτες που τον τίμησαν με την ψήφο τους, κουβέντα.
Η ευθύνη όμως έχει ονοματεπώνυμο. Υπάρχει πολιτική ευθύνη για την εγκατάλειψη του Λασιθίου. Ευθύνη για τα έργα υποδομής που καρκινοβατούν, για την έλλειψη αντιπλημμυρικής θωράκισης, για το χρόνιο αίτημα ενός σύγχρονου και ασφαλούς ΒΟΑΚ μέχρι τη Σητεία, για έναν ασφαλή ΝΟΑΚ. Ευθύνη για τα φράγματα που θα έπρεπε να συγκρατούν την ορμή των χειμάρρων το χειμώνα και τα νερά που χάνονται στη θάλασσα της αδιαφορίας, αντί να ξεδιψούν τις καλλιέργειες το καλοκαίρι.
Μια καθεστωτική λογική έχει εδραιωθεί, κρατώντας το Λασίθι δέσμιο μιας διαρκούς στασιμότητας και εφησυχασμού. Ένα πολιτικά τοξικό κλίμα που αποδεικνύεται βαρίδι για τον τόπο. Που αντί να διαμορφώνει όραμα, αρκείται σε μπαλώματα και πελατειακή αντίληψη.
Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Ως κάτοικοι αυτού του τόπου, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της ίδιας υποβάθμισης. Αλλά είμαστε συνυπεύθυνοι όσο συνεχίζουμε να σιωπούμε. Κοστίζει ακριβά. Κοστίζει υποδομές, περιουσίες, το ίδιο το μέλλον του τόπου μας. Η αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος για να πάμε μπροστά. Δεν επιτρέπεται να φοβόμαστε να την πούμε καθαρά. Δεν γίνεται να ανεχόμαστε άλλο την κοροϊδία, τις ανέξοδες υποσχέσεις δεκαετιών και το εμπόριο ελπίδας.
Οι ταγοί αυτού του τόπου οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ο ρόλος τους δεν είναι να χαϊδεύουν αυτιά ούτε να λειτουργούν με δουλοπρέπεια απέναντι στην κεντρική εξουσία. Με συμβιβασμούς και υποταγή, κανένας τόπος δεν πήγε μπροστά. Το Λασίθι απαιτεί σεβασμό, απαιτεί έργα, απαιτεί την ηγεσία που του αξίζει.
