Η ηθοποιός είχε αποσυρθεί από τον κινηματογράφο την εποχή της μεγάλης της επιτυχίας για να αφοσιωθεί στην οικογένεια της.
Έφυγε από την ζωή στα 87 της χρόνια η Ελένη Προκοπίου. Την είδηση επιβεβαίωσε στην σελίδα «Παλιός Κλασσικός Ελληνικός Κινηματογράφος» στο Facebook η μοναχοκόρη της Ειρήνη Συρίγου. Η Ελένη Προκοπίου υπήρξε μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου της δεκαετίας του ’60.
Γεννημένη στην Αθήνα, από μικρή ασχολήθηκε με τον χορό. Ξεκίνησε μαθήματα πό τα έξι της χρόνια, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη, στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου και μαζί με τη Μάρθα συμμετείχαν ως παιδιά σε παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή.. Σύντομα ξεχώρισε ως χορεύτρια και συνεργάστηκε στενά με τον Βαγγέλη Σειληνό, δημιουργώντας ένα από τα γνωστά χορευτικά ντουέτα της εποχής.
Στον κινηματογράφο ξεκίνησε ως χορεύτρια στις αρχές της δεκαετίας του ’60, πριν περάσει στην υποκριτική. Η συμμετοχή της στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου το 1963 αποτέλεσε σημαντικό σταθμό, ενώ ακολούθησαν κωμωδίες και μιούζικαλ, όπως ο «Εμίρης και ο Κακομοίρης», το «Πρόσωπο της Ημέρας», οι «Κυρίες της Αυλής» και τα «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα».
Παράλληλα διατήρησε έντονη παρουσία στο θέατρο και την επιθεώρηση. Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν στο «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» το 1972. Σε σχετικά νεαρή ηλικία αποφάσισε να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της,
αφήνοντας πίσω μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα χαρακτηριστική διαδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Η Ελένη Προκοπίου έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον ηθοποιό Νίκο Καζή, αλλά ο γάμος αυτός δεν κράτησε πολύ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, ο οποίος δραστηριοποιούνταν στον χώρο του επίπλου. Γνωρίστηκαν μάλιστα στα στούντιο της Φίνος Φιλμ, καθώς ο Συρίγος προμήθευε έπιπλα για τις κινηματογραφικές παραγωγές.
Με τον Αντώνη Συρίγο απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη, η οποία στη συνέχεια δημιούργησε τη δική της οικογένεια και χάρισε στην Προκοπίου δύο εγγονές. Η ίδια έχει μιλήσει για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μέχρι να αποκτήσει την κόρη της.
«Εγώ εξαφανίστηκα για δύο λόγους:» είχε πει στην αποκλειστική της συνέντευξη στον Νίκο Νικόλιζα το 2019. «Πρώτον, παντρεύτηκα και είχα πάνω από όλους και όλα την οικογένειά μου και, δεύτερον, πέρασα πολύ μεγάλη ταλαιπωρία με ορμόνες και τέτοια για να μείνω έγκυος στη μονάκριβη κόρη μου. Είχα πολλά γυναικολογικά προβλήματα μέχρι να αποκτήσω παιδί και πήρα πολλά κιλά με όλα αυτά. Μέχρι να σουλουπωθώ,
ο κινηματογράφος είχε σβήσει. Είμαι τρισευτυχισμένη γιατί έχω αποκτήσει την υπέροχη κόρη μου Ειρήνη, η οποία μου χάρισε δύο υπέροχες εγγονές.» Ο Αντώνης Συρίγος πέθανε το 2021, έπειτα από σχεδόν 50 χρόνια κοινής ζωής με την Ελένη Προκοπίου.
Από το 1960, οπότε έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, έως και το 1972 συμμετείχε συνολικά σε 23 ταινίες και σε αρκετές από αυτές είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους.
«Με σπουδαίο ταλέντο στον χορό, πηγαίες υποκριτικές δυνατότητες αλλά και εξωτική ομορφιά, η Ελένη Προκοπίου άφησε το στίγμα της»
Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή με ανάρτησή της στο Facebook χθες Κυριακή η ηθοποιός Μέλπω Κωστή, συνοδεύοντας τη φωτογραφία της Ελένης Προκοπίου με τρείς λέξεις: RIP Ελένη Προκοπίου.
Με σπουδαίο ταλέντο στον χορό, πηγαίες υποκριτικές δυνατότητες αλλά και εξωτική ομορφιά, η Ελένη Προκοπίου άφησε το στίγμα της παρότι επέλεξε σε σχετικά νεαρή ηλικία να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή, αναφέρει στη σελίδα της η Finos Film.
Από μικρή απολάμβανε τον χορό και σε ηλικία έξι ετών έδωσε εξετάσεις για τη σχολή που διηύθυνε η Λουκία Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου για τη Λυρική Σκηνή. Η νεαρή Ελένη αποδείχθηκε πως είχε έμφυτο ταλέντο κι έτσι σπούδασε μπαλέτο έως τα 14 της χρόνια.
Το ντεμπούτο της στο σανίδι έγινε τη θεατρική περίοδο 1955-56, όταν χόρεψε – έφηβη ακόμα – μαζί με τον εξαιρετικό χορευτή Δημήτρη Ιβανώφ, στην επιθεώρηση «Εξω οι Άγγλοι» που ανέβηκε στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς.
«Πρώτη χορεύτρια»
Με το ταλέντο της ολοφάνερο, σύντομα δέχτηκε πρόταση να περάσει οντισιόν για «πρώτη χορεύτρια» στο θέατρο Ακροπόλ. Εκεί όπου υπεύθυνος για το μπαλέτο ήταν ο σπουδαίος Μανώλη Καστρινός.
Εκείνος την έκανε «ζευγάρι» με τον Βαγγέλη Σειληνό, με πρώτη κοινή τους εμφάνιση στην παράσταση «Σιγά και με το Μαλακό!», τη θεατρική περίοδο 1956-57.
Εχοντας πάρει και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο, θα ακολουθήσουν πολλές παραστάσεις με την Ελένη Προκοπίου να σχηματίζει δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό, με σπουδαιότερη την συμμετοχή τους στη μουσική επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη», που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» της οδού Αλεξάνδρας σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με τραγούδια σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Οι επαγγελματικοί τους δρόμοι θα χωρίσουν το 1965, όμως η Ελένη Προκοπίου θα παραμείνει ενεργή στο θέατρο και την επιθεώρηση μέχρι τη χρονιά που αποφασίζει να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της.
Τελευταία θεατρική παράσταση ήταν «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν το καλοκαίρι του 1971, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Κινηματογραφική πορεία
Η κινηματογραφική πορεία της ξεκινά με εμφανίσεις ως χορεύτρια στις ταινίες «Το Ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Η Αθήνα τη Νύχτα» (1962) και «Προδομένη Αγάπη» (1962).
Το 1963 έρχεται η καταξίωσή της και ως ηθοποιός με ένα ρόλο στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που σημείωσε διεθνή επιτυχία.
Ακολουθούν τρεις κωμωδίες, οι δύο σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου: το «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» (1964) με εκείνη στον κομβικό ρόλο της ανατολίτισσας πριγκίπισσας Γκιουλινάρ, και το «Το Πρόσωπο της Ημέρας» (1965) δίπλα στον Κώστα Βουτσά και η τρίτη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Σειληνού με τίτλο «Και οι… 14 Ηταν Υπέροχοι» (1965).
Το 1966 εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Ραντεβού στον Αέρα» που έφερε την καταξίωση, αναδεικνύοντας το υποκριτικό της ταλέντο και τα χορευτικά της προσόντα.
Συνεχίζει με την ίδια ορμή και την ίδια χρονιά παίζει σε τρεις ακόμα ταινίες της Φίνος Φιλμ: «Παράνομοι Πόθοι» του Παύλου Τάσιου, «Οι Κυρίες της Αυλής» του Ντίνου Δημόπουλου και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα» του Γιώργου Κωνσταντίνου.
Το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών
Τα χρόνια που ακολουθούν παίζει σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού, δίπλα όμως σε σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, και ο Νίκος Ρίζος έχοντας συχνά ως παρτενέρ τον Γιώργο Πάντζα.
Πρόκειται για ταινίες όπως «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας» (1967), «Μίνι Φούστα και Καράτε» (1967), «Ο Μπούφος» (1968), «Ο Σταύρος Είναι Πονηρός» (1970), και «Ο Παραγιός μου ο Ραλίστας» (1971).
Τελευταία κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν με τη Φίνος Φιλμ το 1972 στο «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», παραδίδοντας – κατά πολλούς – την καλύτερη ερμηνεία της.
Η 24η ταινία της καριέρας της ήταν και το κύκνειο άσμα της καθώς είχε αποφασίσει να σταματήσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα και να αφοσιωθεί στην οικογένεια της.
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2006 ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για τη συνολική προσφορά της (μαζί με άλλους 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου).
