Σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων 26 Απριλίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο του 2026 τιμάται η μνήμη των Μυροφόρων, της Οσίας Γλαφύρας και των οσίας Ιούστας, οσίου Νέστορος, οσίου Καλαντίου, οσίου Γρηγορίου, κτήτορος της Μονής Αγίου Χρυσοστόμου εν Κύπρω, Στεφάνου Επισκόπου Περμ, οσίου Ιωαννίκιου του Ντέβιτς και του οσίου Ρικχαρίου, ηγουμένου εν Πικαρδία.
Σήμερα, σύμφωνα με το εορτολόγιο, έχουν γιορτή οι:
Γλαφυρή, Γλαφυρός
Μυροφόρα
Κυριακή των Μυροφόρων
Τη δεύτερη Κυριακή μετά το Αγιο Πάσχα, η Εκκλησία τιμά τις Μυροφόρες, τις γυναίκες που την επομένη του Σαββάτου αγόρασαν αρώματα και, αψηφώντας τον φόβο των Ρωμαίων στρατιωτών, πήγαν στον τάφο για να αλείψουν το σώμα του Χριστού. Τα Ευαγγέλια παραθέτουν τα ονόματα μερικών εξ αυτών. Μαρία Μαγδαληνή, η άλλη Μαρία (=η Παναγία), Μαρία του Ιακώβου, Μαρία του Κλωπά, Σαλώμη, Ιωάννα του Χουζά.
Με την πράξη τους απέδειξαν ότι η αγάπη νικά τον φόβο κι έτσι αντιπαραβάλλονται με τους μαθητές, οι οποίοι κρυβόντουσαν «διά τον φόβον των Ιουδαίων». Αλλά και σε μια εποχή που η μαρτυρία μιας γυναίκας δεν είχε νομική ισχύ, ο Θεός επιλέγει τις γυναίκες αυτές να γίνουν «Απόστολοι των Αποστόλων», δηλαδή οι πρώτες που είδαν τον αναστημένο Χριστό και μετέφεραν το μήνυμα στους άνδρες μαθητές, ανατρέποντας έτσι τα κοινωνικά στερεότυπα.
Μάρτυς Βασιλεύς Επίσκοπος Αμασείας και Γλαφύρα
Η Γλαφύρα ήταν θεραπαινίδα της Κωνσταντίας, συζύγου του συναυτοκράτορα Λικίνιου και αδελφής του Μ. Κωνσταντίνου. Ο Λικίνιος ελκύστηκε από την ομορφιά της και προσπάθησε να την αποπλανήσει, αλλά η Κωνσταντία, για να την προστατεύσει, της έδωσε χρήματα και τη βοήθησε να δραπετεύσει από το παλάτι της Νικομήδειας ντυμένη ανδρικά.
Υστερα από περιπλάνηση, η Γλαφύρα κατέφυγε στην Αμάσεια του Πόντου, όπου τη δέχτηκε και της παρείχε προστασία ο επίσκοπος της πόλης Βασιλεύς, ενώ εκείνη, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, του διέθεσε τα χρήματα που της είχε δώσει η Κωνσταντία για την ανέγερση χριστιανικού ναού.
Ο Λικίνιος, όμως, ανακαλύπτοντας τα ίχνη της, εξοργίστηκε και διέταξε τη σύλληψη και των δύο. Η Γλαφύρα πέθανε ειρηνικά καθ’ οδόν προς τη Νικομήδεια, αλλά ο Βασιλεύς οδηγήθηκε στη Νικομήδεια, όπου, παρά τις πιέσεις να απαρνηθεί την πίστη του, παρέμεινε σταθερός και αποκεφαλίστηκε γύρω στο 322.
