Περισσότερες από 1.100 αφίξεις στη περιοχή μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο – Η συγκινητική ανάρτηση του αστυνομικού για βρεγμένα και ταλαιπωρημένα παιδιά
Η Ιεράπετρα μπήκε πλέον για τα καλά στον μεταναστευτικό χάρτη των διακινητών: Μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο περισσότεροι από 1.100 πρόσφυγες και μετανάστες έφτασαν στις ακτές της, αριθμός μεγαλύτερος από το σύνολο των 880 αφίξεων που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα από
τις αρχές του έτους. Μια περιοχή που μέχρι πρόσφατα δεν βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των μεταναστευτικών ροών, μέσα σε λίγες ώρες έγινε το επίκεντρο μιας πρωτοφανούς πίεσης.
Τα περιστατικά των τελευταίων ημερών, στα οποία καλούνται να συνδράμουν οι λιμενικές Αρχές, είναι δεκάδες. Η μεταναστευτική πίεση που δέχονται όλοι οι νομοί της Κρήτης και η Γαύδος έχει γίνει αφόρητη. Από τις αρχές του έτους οι αφίξεις στην πρώτη πύλη εισόδου προσφύγων και μεταναστών στη χώρα ξεπέρασαν τις 18.000.
Ωστόσο, το τελευταίο τετραήμερο η κατάσταση είναι απελπιστική στην Ιεράπετρα, με τις καραβιές να είναι συνεχείς και μεγάλες, καθώς σε κάθε βάρκα επιβαίνουν τουλάχιστον 60-70 άτομα – ακόμη και περισσότερα από 100 –, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες με παιδιά.
Είναι ενδεικτικό πως το πρωί της Τρίτης ακόμη μία λέμβος με 60 πρόσφυγες και μετανάστες (56 άνδρες, 1 γυναίκα και 3 ανήλικοι), εντοπίστηκε στη θαλάσσια περιοχή 31 ναυτικά μίλια νότια της Ιεράπετρας. Ενώ το πρωί της Τετάρτης, μία ακόμη λέμβος με 44 ανθρώπους έφτασε στην παραλία του Στομίου, προσθέτοντας νέες ανάγκες σε μια ήδη ασφυκτική κατάσταση.
Δημοτική Αρχή, Λιμενικό και κάτοικοι της Ιεράπετρας έχουν φτάσει στα όριά τους, με τις ασφυκτικές ροές. Ο νομός Λασιθίου δεν έχει υποδομές για την υποδοχή μεταναστών, λένε οι άνθρωποι που έχουν κληθεί να διαχειριστούν την πίεση, καθώς μέχρι σήμερα οι ροές δεν ήταν τόσο μεγάλες.
Μάλιστα, οι εικόνες στην ΑΓΡΕΞ, τον δημοτικό χώρο, όπου βρίσκονται στοιβαγμένοι περί τους 700 πρόσφυγες και μετανάστες είναι απελπιστικές: Ανθρωποι εκτεθειμένοι στη βροχή, ανάμεσά τους γυναίκες με μωρά, παιδιά κι έγκυοι, προσπαθούν να προστατευτούν από τις καιρικές συνθήκες,
μένοντας σε περίπου 20 σκηνές. Η δημοτική Αρχή σημειώνει πως η ΑΓΡΕΞ είναι ακατάλληλος χώρος, παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει άλλος. «Δεν έχουμε τις υποδομές να αντέξουμε τέτοια μεταναστευτική πίεση», εξηγούν. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι το γεγονός πως επιστρατεύθηκε ιδιώτης, ο οποίος διέθεσε τέσσερις καρότσες κάτω από τις οποίες διανυκτέρευσαν τις βροχερές μέρες οι υπήκοοι τρίτων χωρών.
Πίσω από τους αριθμούς
Σε μία ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση ο αστυνομικός, Αλέξανδρος Φυγετάκης, ο οποίος υπηρετεί στην Ιεράπετρα από το 2018, περιγράφει την κατάσταση στην ΑΓΡΕΞ.
«Η υπηρεσία μου με έστειλε να ενισχύσω τα παιδιά του Λιμενικού που φύλαγαν έναν ανοιχτό χώρο του δήμου, όπου ο Ερυθρός Σταυρός έχει στήσει κάποιες σκηνές. Εκεί βρίσκονται περίπου 500 άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, που ήρθαν από τη Λιβύη ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή.
Πεντακόσιοι άνθρωποι. Πεντακόσιες ιστορίες. Πεντακόσιοι πόνοι. Και ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι 2 ετών, με τα αδελφάκια του, 6 και 5 χρονών. Βρεγμένα. Ταλαιπωρημένα. Μόνα με τη μάνα τους, χωρίς τίποτα δικό τους. Και εγώ, ένας άνθρωπος που έχει δει τόσα, στάθηκα εκεί και λύγισα. Γιατί στα πρόσωπά τους είδα τις κόρες μου. Και σκέφτηκα: αν αύριο, για οποιονδήποτε λόγο, τα παιδιά μου ήταν εκεί, βρεγμένα, ταλαιπωρημένα, μέσα σε έναν ανοιχτό χώρο, τι θα ήθελα;
Τι θα ήθελα να κάνει κάποιος για εκείνα; Εκλαψα σαν άνθρωπος, σαν πατέρας, σαν κάτι μέσα μου που ακόμα δεν έχει πεθάνει ύστερα από τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Πήρα τη γυναίκα μου. Ετοίμασε μια τσάντα με πράγματα από το σπίτι μας. Στεγνά ρούχα. Πράγματα για μωρά.
Πράγματα που τα είχαμε για τα δικά μας παιδιά. Τα πήγα. Η μαμά τους τα άλλαξε. Τα μικρά ηρέμησαν. Τους έβαλα σε μια σκηνή να κοιμηθούν όλα μαζί με τη μαμά τους. Ολα μαζί. Ζεστά. Ασφαλή. Για απόψε τουλάχιστον.
Και μετά γύρισα στη θέση μου και κοίταξα αυτούς τους πεντακόσιους ανθρώπους. Και κατάλαβα κάτι που δεν θέλω να το ξεχάσω ποτέ: αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα. Δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις. Δεν είναι στατιστικές. Είναι παιδιά. Είναι μάνες. Είναι πατεράδες.
Είναι άνθρωποι που κάποτε είχαν σπίτι, γειτονιά, όνειρα, και τώρα κοιμούνται σε σκηνές, βρεγμένοι, με ό,τι πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους», σημειώνει και προσθέτει πως όλα αυτά τα γράφει για να δουν ότι πίσω από τους αριθμούς, πίσω από τις πολιτικές, πίσω από τις αντιπαραθέσεις, «υπάρχουν μάτια παιδιών που σε κοιτάζουν και δεν καταλαβαίνουν γιατί βρέχονται, γιατί πεινάνε, γιατί φοβούνται. Υπάρχουν μάνες που κρατούν τα παιδιά τους και δεν ξέρουν τι θα τους φέρει το αύριο».
