Η ιστορία του οινοποιείου που πληγώθηκε βαριά από την πρόσφατη φωτιά και του ιδρυτή του, Γουστάβου Κλάους.
Πέτρινα κτίρια πνιγμένα στο πράσινο, εκπληκτική θέα στην Πάτρα από υψόμετρο 500 μ., τεράστιες αποθήκες, στάβλοι και ένα εντυπωσιακό κελάρι -όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα διεθνή δεδομένα- με ξυλόγλυπτα βαρέλια, αληθινά έργα τέχνης, που φέρουν τις υπογραφές διάσημων
επισκεπτών του: του Παύλου Κουντουριώτη, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Γερμανού καγκελάριου Οττο φον Βίσμαρκ, του «πατέρα της πενικιλίνης» Αλεξάντερ Φλέμινγκ, της αυτοκράτειρας της Αυστρίας Σίσσυ, του Αριστοτέλη Ωνάση, του θρυλικού ηθοποιού Ομάρ Σαρίφ, της Μελίνας Μερκούρη και δεκάδων άλλων. Πόσα, άραγε, σώθηκαν στην πρόσφατη φωτιά στην Achaia Clauss;
Η παλαιότερη -και ακόμη εν λειτουργία- ελληνική οινοβιομηχανία ιδρύθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Βαυαρό Γουστάβο Κλάους. Οι εγκαταστάσεις της -μοιάζουν με καστροπολιτεία- στέκουν ακόμα επιβλητικές στους πρόποδες του Παναχαϊκού όρους.
Ο Κλάους έφτασε στην Πάτρα το 1854 ως στέλεχος μιας από τις μεγαλύτερες γερμανικές εταιρείες, της Fels & Co, που δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο της κορινθιακής σταφίδας. Στην κοσμοπολίτικη τότε πρωτεύουσα της Αχαΐας έμελλε να ερωτευτεί παράφορα και… διπλά: με μια νεαρή
καλλονή, τη Δάφνη, αλλά και με το αχαϊκό τοπίο. Ο πρώτος έρωτας δυστυχώς δεν ευδοκίμησε. Η Πατρινή αρραβωνιαστικιά του αρρώστησε βαριά και έφυγε από τη ζωή πριν καν προλάβει να ντυθεί νύφη. Ο δεύτερος έρωτας τον οδήγησε στην αγορά, το 1859, μιας έκτασης 60 στρεμμάτων στην
περιοχή Ριγανόκαμπος. Εκεί έχτισε την θερινή κατοικία του, στην οποία φρόντισε να φυτέψει και αμπέλια. Την ονόμασε Gutland – αντιστροφή της γερμανικής λέξης Landgut, που σημαίνει κτήμα.
Πηγή: Pelop.gr
Το 1861, όταν ο Κλάους είχε πλέον παντρευτεί την Θωμαΐδα Καρβούνη (κόρη του υπασπιστή του Όθωνα) και είχαν αποκτήσει μια κόρη, την Αμαλία, η Gutland έγινε μόνιμη κατοικία της οικογένειας και ιδρύθηκε η Achaia Clauss. Το 1872 η εταιρεία του μετατράπηκε σε μετοχική και το 1873
εμφιαλώθηκε για πρώτη φορά, η γλυκιά Μαυροδάφνη (μέχρι σήμερα παράγεται από κόκκινα σταφύλια, με την ίδια «μυστική» συνταγή). Οι ρομαντικοί θα πιστέψουν τη φήμη ότι το κρασί ονομάστηκε έτσι σε ανάμνηση της μαυρομάτας Δάφνης.
Οι μη ρομαντικοί θα πουν ότι το όνομα παραπέμπει απλώς στο μαύρο χρώμα των σταφυλιών και στα αρώματά του – δάφνης, κυρίως, αλλά και δαμάσκηνου, σταφίδας, σύκου, καφέ, σοκολάτας, κανέλας και καρυδιού. Και οι δύο πλευρές θα συμφωνήσουν ότι πρόκειται για έναν από τους πιο εμβληματικούς ελληνικούς επιδόρπιους οίνους.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του Γουστάβου Κλάους. Ξέρουμε όμως ότι διατηρούσε φιλική σχέση με τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον οποίο συχνά επισκεπτόταν στην Αθήνα για να τον συμβουλεύσει για το σταφιδικό ζήτημα, και ότι, ως λάτρης των τεχνών και ειδικά της όπερας, υπήρξε ένας από τους χρηματοδότες του δημοτικού θεάτρου «Απόλλων» της Πάτρας. Ο ιδρυτής της Achaia Clauss πέθανε το 1908. Η οινοποιία του το 1920
πέρασε στα χέρια του κραταιού σταφιδέμπορου Βλάσση Αντωνόπουλου. Η Μαυροδάφνη εξακολουθεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ελληνικό αμπελώνα χάρη σε έναν Βαυαρό που αγάπησε την Πάτρα ίσως πιο πολύ κι από την πατρίδα του. Κι όλα είναι πια Ιστορία…https://www.kathimerini.gr/
