Η Ελληνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καλεί τους αρμόδιους κρατικούς φορείς για την επείγουσα μεταφορά αιτούντων άσυλο σε δομές φιλοξενίας στην ενδοχώρα, καθώς και για την υλοποίηση μίας πολιτικής που θα σέβεται τόσο τα δικαιώματα των αιτούντων διεθνή προστασία όσο και των τοπικών κοινωνιών.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή της «Κοινό αίτημα των κατοίκων των νησιών και των αιτούντων άσυλο, ο αριθμός των οποίων έχει ξεπεράσει τους 38.000 στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης είναι ο απεγκλωβισμός και η μεταφορά σε δομές φιλοξενίας στην ενδοχώρα. Κοινή συνισταμένη όσων δραστηριοποιούνται στο πεδίο (τοπική αυτοδιοίκηση, υπηρεσίες και ανθρωπιστικές οργανώσεις) όπως αποτυπώθηκε και στην πρόσφατη ανακοίνωση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου είναι ότι η λειτουργία δομών κλειστoύ τύπου δεν αποτελεί λύση, αλλά ενδεχομένως θα δημιουργήσει νέα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημόσιας τάξης. Αυτό φαίνεται πλέον να συνειδητοποιεί και η ίδια η κυβέρνηση παρά τις επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες της.
Το ζήτημα είναι, κοινή λογική υπάρχει;
Η Πολιτεία συνεχίζει να πειραματίζεται επικίνδυνα στη διαχείριση του προσφυγικού. Αντί να λαμβάνει τα άμεσα μέτρα που απαιτούνται και χωρίς την ύπαρξη συνεκτικού σχεδίου, πορεύεται με αλληλοαναιρούμενες αποφάσεις, εξαγγελίες, δημιουργία δομών επί δομών συντονισμού, νομοσχέδια και τροπολογίες που τροποποιούν νόμους λίγων μηνών κλπ. Τοπικές κοινωνίες, πρόσφυγες και μετανάστες βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες. Ενώ πληθαίνουν οι καταγγελίες για ξενοφοβικά περιστατικά η μόνη πρακτική αντίδραση που βλέπουμε είναι η, εξ ορισμού αδιέξοδη, ανάθεση στην αστυνομία της διαχείρισης των εκρήξεων. Η εκφορά εμπρηστικού ρατσιστικού λόγου από την πλευρά θεσμικών εκπροσώπων, η ανεξέλεγκτη δράση τοπικών ομάδων και περιστατικά αδικαιολόγητης αστυνομικής καταστολής που ουδείς αρμόδιος φαίνεται να αποδοκιμάζει, θέτουν σε προφανή κίνδυνο την κοινωνική ειρήνη και συνοχή στα νησιά.
Καλώντας τους αρμόδιους κρατικούς φορείς για την επείγουσα μεταφορά αιτούντων άσυλο σε δομές φιλοξενίας στην ενδοχώρα, καθώς και για την υλοποίηση μίας πολιτικής που θα σέβεται τόσο τα δικαιώματα των αιτούντων διεθνή προστασία όσο και των τοπικών κοινωνιών, ξαναρωτάμε: κοινή λογική υπάρχει;»
