«Η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί ημέρα εθνικού χρέους. Ημέρα κατά την οποία η Ελλάδα σκύβει με σεβασμό μπροστά σε ένα από τα βαθύτερα τραύματα του Ελληνισμού και κρατά άσβεστη τη μνήμη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Θυμόμαστε τις συστηματικές διώξεις, τις εκτοπίσεις, τα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, τις πορείες θανάτου, τις σφαγές και τον βίαιο ξεριζωμό από πατρογονικές εστίες χιλιάδων ετών. Θυμόμαστε τις οικογένειες που αφανίστηκαν, τις εκκλησίες και τα σχολεία που καταστράφηκαν, τα σπίτια που λεηλατήθηκαν, τους ανθρώπους που έφθασαν στην προκυμαία της Σμύρνης αναζητώντας σωτηρία.
Σμύρνη, Αϊβαλί, Φώκαια, Έφεσος, Πέργαμος, Κυδωνίες. Τόποι στους οποίους άνθησε επί αιώνες ένας λαμπρός ελληνικός πολιτισμός, με βαθιές ρίζες στην Ορθοδοξία, στην Παιδεία, στη δημιουργία και στην πρόοδο. Ένας κόσμος που επιχειρήθηκε να σβήσει μέσα στη φωτιά και τη βία, αλλά εξακολουθεί να ζει στην εθνική μας συνείδηση.
Όσοι κατάφεραν να περάσουν το Αιγαίο έφθασαν στην Ελλάδα με τον πόνο της χαμένης πατρίδας, αλλά και με μια ακατάβλητη δύναμη ψυχής. Δούλεψαν, δημιούργησαν και πρόκοψαν. Μετέφεραν τις γνώσεις, την πίστη, τις παραδόσεις, τη μουσική και τον πολιτισμό τους. Έβαλαν τη δική τους ανεξίτηλη σφραγίδα στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική πορεία της σύγχρονης Ελλάδας.
Αυτή είναι η μεγάλη παρακαταθήκη του Μικρασιατικού Ελληνισμού: αξιοπρέπεια μέσα στη συμφορά, δημιουργία πάνω στα ερείπια, πίστη απέναντι στον φόβο και δύναμη για μια νέα αρχή, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Η μνήμη δεν στρέφεται εναντίον των λαών. Στέκεται απέναντι στη λήθη, την παραχάραξη και τη σιωπή. Η ιστορική αλήθεια δεν υποτάσσεται σε σκοπιμότητες και δεν διαγράφεται με το πέρασμα του χρόνου. Υποκλινόμαστε στη μνήμη όσων χάθηκαν. Τιμούμε εκείνους που επέζησαν, ξαναρίζωσαν και κράτησαν τον Ελληνισμό όρθιο.
Οι φλόγες κατέστρεψαν πόλεις, σπίτια και εκκλησίες. Δεν μπόρεσαν, όμως, να κάψουν τη μνήμη.
Δεν ξεχνούμε. Δεν σιωπούμε. Τιμούμε και θυμόμαστε.»
