Σε ηλικία 96 ετών έφυγε από τη ζωή ο Μίκης Θεοδωράκης, αφήνοντας πίσω του ανεκτίμητη παρακαταθήκη.
Ο Μίκης φυλακίστηκε και βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορικής διακυβέρνησης και μόλις το 1970 αποφυλακίστηκε κατόπιν έντονων πιέσεων από μεγάλες προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας όπως Λόρενς Ολίβιε, Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Άρθουρ Μίλλερ, Λέοναρντ Μπερνστάιν, κ.α.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας, η θέληση του Μίκη δεν κάμφθηκε σε καμία περίπτωση και ο δημιουργικός οίστρος του μάς χάρισε πολλά εξαιρετικά έργα τα οποία ακούστηκαν όχι μόνο κατά τη διάρκεια της επταετίας, αλλά και κατά τη μεταπολίτευση.
Το 1974 μετά την πτώση της Δικτατορίας επιστρέφει στην Ελλάδα και δίνει δύο ιστορικές συναυλίες στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Ο μεγάλος συνθέτης βρισκόταν στο Παρίσι από το 1970 καθώς μετά από τεράστιες διεθνής πιέσεις για τα βασανιστήρια που υπέστη και την επιβαρυμένη κατάσταση της υγείας του απελευθερώθηκε.
Από τον Αύγουστο του 1967, όπου και συλλαμβάνεται, ακολούθησαν τραγικές καταστάσεις με απομόνωση, απεργίες πείνες, σκληρά βασανιστήρια και τέλος τις φυλακές Ωρωπού.
Ο Μίκης από το εξωτερικό συνεχίζει τον αγώνα για την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και το 1972 δίνει συναυλίες στο Ισραήλ διαδίδοντας το μήνυμα για ελευθερία.
Τον Οκτώβριο του 1974, τρεις μήνες μετά την πανηγυρική επιστροφή του Καραμανλή την Ελλάδα ο Μίκης οργανώνει μια μεγάλη συναυλία στο Στάδιο Καραϊσκάκη.
Τεράστια προσέλευση
Η τεράστια προσέλευση του κόσμου ανάγκασε τους διοργανωτές και σε δεύτερη συναυλίες με τους σημαντικότερους ερμηνευτές της χώρας να βρίσκονται στο πλευρό του Μίκη και το κοινό να μετατρέπει τις συναυλίες σε τεράστιο κύμα πανηγυρισμού για τη νέα εποχή που ερχόταν.
Τα πλάνα με τον Μίκη Θεοδωράκη να διευθύνει στη σκηνή και να τραγουδάει με δάκρυα στα μάτια και το τεράστιο πλήθος να ακολουθεί με πάθος έκαναν το γύρο του κόσμου και έμειναν στην ιστορία.
Η είσοδος του Μίκη στο Στάδιο συνοδεύτηκε από ιαχές από τους χιλιάδες θεατές και το σύνθημα «Δώσε τη χούντα στο λαό» έδωσε τη θέση του στο τραγούδι «Ένα το χελιδόνι» που ερμήνευσε ο Αντώνης Καλογιάννης σε στίχους Γιάννη Ρίτσου από το «Άξιον Έστι».
