Στη σημερινή δύσκολη εποχή , την εποχή της ανεξέλεγκτης ακριβειας ,της οικονομικής πτώχευσης και κοινωνικής εξαθλίωσης ,των πολιτών, την εποχή που η Χώρα μας συνεχως πιέζεται η ανεξαρτησια της, από εξωτερικούς εχθρούς,, το φωτεινό παράδειγμα των νέων του Πολυτεχνείου του ΄73 ,μας επιτάσσει, ότι ένας άλλος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας, ο δρόμος της αντίστασης. απέναντι στη βία και στον αυταρχισμό, θα πρέπει να είναι επιλεξιμος και επιβεβλημένος.
Το Πολυτεχνείο, 50 χρόνια μετά, μας εμπνέει και αποδεικνύει ότι, με ομοψυχία, συλλογικούς αγώνες, μπορεί να υπάρξει ελπίδα , προοπτική και διέξοδος από την κρίση που βιώνουμε , αλλά και που θα πρέπει να μας κάνει δυνατούς, για την επόμενη μέρα,για να ανταποκριθούμε σε όλα τα επίπεδα.
Η μνήμη των αγώνων και αγωνιστών του Πολυτεχνείου,δεν σβήνεται και δεν συκοφαντείται. Ο αγώνας για δημοκρατία , εθνική ανεξαρτησία , λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη , πρέπει να συνεχιστεί με μέσα κοινωνικά και αλληλέγγυα ,με σκοπό να βγούμε δυνατοί και από αυτή την δράκαινας
της ακριβειας και την δική μας Χώρα.
Να να ισιωσουμε.οικονομικα ,με ομοψυχία ,χωρίς ρεμβασισμους και.πατριδοκαπηλια, όλοι είμαστε απαραίτητοι και χρήσιμοι, δεν περισσεύει κανείς.-
