Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, ο ελληνικός λαός σταματά και θυμάται. Θυμάται εκείνους που αποφάσισαν να σηκώσουν κεφάλι μετά από σχεδόν τέσσερις αιώνες δουλείας, εκείνους που στοιχημάτισαν τη ζωή τους στην πιο αβέβαιη από τις αποφάσεις: την απόφαση να είναι ελεύθεροι.
Η 25η Μαρτίου 1821 δεν ήταν μια στιγμή. Ήταν η κορύφωση δεκαετιών αγώνα, θυσίας και ονείρου. Ένα όνειρο που το κρατούσαν ζωντανό οι κλεφταρματολοί στα βουνά, οι λόγιοι της Διασποράς, οι μυημένοι της Φιλικής Εταιρείας και οι απλοί άνθρωποι που ψιθύριζαν στα παιδιά τους ότι κάποτε τα πράγματα θα αλλάξουν.
Σήμερα, ανάμεσα σε παρελάσεις και εθνικούς ύμνους, αξίζει να σταθούμε μια στιγμή πέρα από την επετειακή τελετουργία. Να αναλογιστούμε τι σημαίνει πραγματικά αυτή η κληρονομιά για τη σύγχρονη Ελλάδα, για τη νέα γενιά, για τον τόπο μας.
Η επέτειος δεν είναι μόνο ανάμνηση. Είναι υποχρέωση.
Η μέρα συνδυάζει και τον εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, δίνοντάς της έναν διπλό — εθνικό και θρησκευτικό — χαρακτήρα που είναι μοναδικός στον κόσμο.
«Ελευθερία ή Θάνατος»
Χρόνια Πολλά, Ελλάδα.
