Υπάρχουν εικόνες που δεν είναι απλώς ειδήσεις. Είναι αποκαλύψεις. Είναι η στιγμή που το προσωπείο της «κανονικότητας» πέφτει.
Και μας αναγκάζουν να δούμε την αλήθεια γυμνή: Την αλαζονεία της εξουσίας απέναντι στην αγωνία της επιβίωσης. Τα γεγονότα στη Λάρισα είναι μία από αυτές τις στιγμές.
Η επίθεση των ΜΑΤ στους αγρότες δεν ήταν επιβολή τάξης. Ήταν ομολογία αδυναμίας.
Ήταν η στιγμή που το κράτος επέλεξε να απαντήσει με χημικά, εκεί που όφειλε να απαντήσει με λύσεις. Μια στιγμή που τα γκλοπ υψώθηκαν απέναντι σε ανθρώπους του μόχθου, για να καλύψουν την γύμνια μιας πολιτικής που έχει αποτύχει.
Γιατί η εικόνα στη Νίκαια και τον Πλατύκαμπο δεν είναι τυχαία. Είναι καθρέφτης μιας κυβέρνησης που φοβάται τον διάλογο.
Την ίδια ώρα, η υποκρισία ξεχειλίζει.
Στη μία πλευρά, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η αδιαφάνεια. Το «πάρτι» εκατομμυρίων για τους λίγους και τους αρεστούς. Στην άλλη πλευρά, η βία. Η καταστολή για τους πολλούς. Η τιμωρία για αυτούς που ζητούν το αυτονόητο: Να μπορούν να παράγουν. Να μπορούν να ζήσουν.
Αυτό δεν είναι «ανάπτυξη». Είναι παρακμή.
Είναι η απόδειξη ότι για κάποιους η ύπαιθρος είναι απλώς αριθμοί, ενώ για εμάς είναι άνθρωποι, είναι ιστορία, είναι το μέλλον.
Οι αγρότες δεν βγήκαν στον δρόμο από επιλογή. Βγήκαν από ανάγκη. Και απέναντι σε αυτή την ανάγκη, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο αυταρχισμός.
Ως δημοκρατική παράταξη, έχουμε μάθει να στεκόμαστε δίπλα στον αδύναμο, όχι απέναντί του. Να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στη φωνή, στη διεκδίκηση, στην αξιοπρέπεια. Γιατί τα δίκαια αιτήματα δεν αντιμετωπίζονται με ΜΑΤ. Αντιμετωπίζονται με σεβασμό.
Ο αγώνας των αγροτών, λοιπόν, είναι αγώνας για τη Δικαιοσύνη. Είναι αγώνας ενάντια στη συγκάλυψη και την ατιμωρησία των «ημετέρων» του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι η φωνή μιας κοινωνίας που αρνείται να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το δίκιο του ισχυρού είναι ο μόνος νόμος.
Και αυτή τη φωνή, οφείλουμε να την κάνουμε να ακουστεί παντού.
