Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο του βουλευτή Χανίων της Νέας Δημοκρατίας, Μανούσου Βολουδάκη, με τη σύζυγό του, υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Σέβη Βολουδάκη, να προχωρά σε μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ανάρτηση.
Τρία χρόνια σήμερα χωρίς εσένα.
Σαν σήμερα μου χαμογέλασες για τελευταία φορά και μου είπες για τελευταία φορά καλημέρα. Δεν πρόλαβες να μου πεις καληνύχτα.
Στο σπίτι είναι όλα όπως τα άφησες, μόνο η θέση σου μένει κενή, σαν να λείπεις για λίγο και θα γυρίσεις.
Και στις κουβέντες μας μπορεί να μην είσαι εδώ να μας μιλάς, αλλά μιλάμε εμείς συνέχεια για σένα και γι’αυτά που εσύ μας έλεγες.
Κι όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο καθαρά καταλαβαίνω κάτι παράδοξο: δεν έφυγες ποτέ στ’ αλήθεια.
Όπως σ’αυτή την τελευταία μας φωτογραφία. Η πεντάδα μας, δυνατή, αδιαίρετη, μια γροθιά, μια μεγάλη αγκαλιά που συνεχίζει να υπάρχει.
Έλειψε απότομα η φυσική σου παρουσία, η φωνή σου στο σπίτι, το χαμόγελό σου που ήξερε να καθησυχάζει χωρίς πολλά λόγια και φώτιζε το σπίτι μας.
Ήσουν και για τους τέσσερίς μας στήριγμα, συνοδοιπόρος, λιμάνι. Στις χαρές και στις δυσκολίες, ήξερες να στέκεσαι με αξιοπρέπεια, χιούμορ και δύναμη. Η απουσία σου πονά αλλά η αγάπη που μας έδινες απλόχερα δεν τελείωσε. Συνεχίζει να μας κρατά δεμένους, συνεχίζει να μας οδηγεί.
Στα παιδιά μας είσαι παρών κάθε μέρα. Σε κάθε τους βήμα υπάρχει κάτι από εσένα: οι αξίες σου, η καλοσύνη σου, το πείσμα σου για το σωστό και το δίκαιο. Τους έδωσες ρίζες και φτερά. Μπορεί να μην είσαι σωματικά κοντά τους αλλά είσαι μέσα τους κι αυτό είναι δώρο που δεν χάνεται. Είσαι μέσα στην ψυχή και στην καρδιά τους. Και αυτό κανένας χρόνος δεν το σβήνει.
Τρία χρόνια μετά, ο πόνος δεν έφυγε, είναι μια ανοιχτή πληγή που μάθαμε να ζούμε μαζί της. Και πονάμε, αλλά είμαστε και ευγνώμονες για όσα ζήσαμε, για όσα μας έδωσες και για όσα συνεχίζεις να μας δίνεις χωρίς να το ξέρεις.
Μας λείπεις βαθιά και απέραντα.
Και ταυτόχρονα είσαι εδώ.
Στο σπίτι μας, στα παιδιά μας, στην καρδιά μας.
Σαν να μην έφυγες ποτέ.
Η πίστη μας δεν μας αφήνει να χαθούμε. Μας θυμίζει πως ήσουν δώρο Θεού, ευλογία που μας χαρίστηκε για όσο Εκείνος επέτρεψε. Και πως ό,τι δόθηκε από αγάπη δεν χάνεται στον θάνατο. Πιστεύουμε ότι ζεις στο φως Του και ότι αυτή η απουσία είναι προσωρινή, μια αναμονή μέχρι την ώρα της Ανάστασης και της μεγάλης αντάμωσης.
Σε ευχαριστούμε για όσα ήσουν, για όσα μας άφησες, για όσα συνεχίζεις να είσαι, μέχρι να ξανανταμώσουμε.
