«Στις 24 Ιουλίου του 1974, μέσα σε λίγες ώρες, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε από το Παρίσι και ορκίστηκε τα ξημερώματα, τη στιγμή που η Κύπρος αιμορραγούσε από την τουρκική εισβολή και η χώρα στεκόταν στο χείλος μιας γενικευμένης σύρραξης. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι
μιλούσαν για μια απλή αλλαγή φρουράς. Ο ίδιος είχε άλλο σχέδιο: να θεμελιώσει μια ευρωπαϊκού τύπου δημοκρατία, απαλλαγμένη από τις διαιρέσεις του Εμφυλίου και τις σκιές του παρελθόντος.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία παραμένει το πιο μακρόβιο και σταθερό δημοκρατικό πολίτευμα στην ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους. Χρειάστηκε τόλμη για να νομιμοποιηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις,
θάρρος για να κλείσει οριστικά το πολιτειακό ζήτημα με το δημοψήφισμα του 1974, όραμα για να γραφτεί το Σύνταγμα του 1975 και διορατικότητα για να δεσμευτεί η χώρα, ανέκκλητα, με την ευρωπαϊκή της προοπτική. Αυτές οι επιλογές έγιναν αυτονόητες επειδή κάποιοι είχαν το θάρρος να τις πάρουν πρώτοι.
Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που δοκιμάζει διαρκώς τις δημοκρατικές μας αντοχές: γεωπολιτικές αναταράξεις, οικονομικές πιέσεις που βαραίνουν την καθημερινότητα των πολιτών, μια παγκόσμια σκηνή όπου η σταθερότητα δεν είναι δεδομένη πουθενά. Το δίδαγμα της Μεταπολίτευσης παραμένει απόλυτα επίκαιρο: η δημοκρατία δεν συντηρείται μόνη της. Χρειάζεται θεσμούς που λειτουργούν, πολιτικές δυνάμεις που αναλαμβάνουν ευθύνη, και πολίτες που παραμένουν σε εγρήγορση.
Η Ελλάδα του 1974 έδειξε ότι μπορεί, ακόμα και μέσα στην κρίση, να επιλέξει σταθερότητα αντί για διάσπαση, θεσμούς αντί για εκτροπές. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να θυμόμαστε απλώς εκείνη τη στιγμή. Είναι να αποδείξουμε, με τις πράξεις μας, ότι είμαστε άξιοι συνεχιστές αυτής της παρακαταθήκης.
Η Δημοκρατία δεν κληρονομείται.
Χτίζεται, κάθε μέρα, από την επόμενη γενιά που θα επιλέξει να την υπηρετήσει».
