Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ποιοτική κρίση αξιοπιστίας. Αν συνεχιστεί αυτή η συσσώρευση αρνητικών γεγονότων, τότε η «παρακμή» της θα γίνει η νέα κανονικότητα.
Ο λόρδος Άκτον, πρώτος βαρόνος του Άλντεναμ, ένας από τους σημαντικότερους φιλελεύθερους στοχαστές του 19ου αιώνα έλεγε πως «η εξουσία τείνει να διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Η κυβέρνηση της ΝΔ βρίσκεται αυτή τη στιγμή αντιμέτωπη με τις συνέπειες του εκλογικού αποτελέσματος του 2023, του παντοδύναμου 41% που την έκανε να νοιώθει όχι μόνο πανίσχυρη, αλλά και άτρωτη, με δεδομένο το γεγονός ότι η αξιωματική αντιπολίτευση βρέθηκε 23 ποσοστιαίες μονάδες πίσω.
Επτά χρόνια μετά την αλλαγή διακυβέρνησης στο τιμόνι της χώρας, είναι ίσως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση της ΝΔ δείχνει έντονα σημάδια παρακμής, όχι κούρασης ή φθοράς -λόγω της παρατεταμένης παραμονής στην εξουσία- αλλά παρακμής και μάλιστα με ηθικό υπόβαθρο. Συμβαίνουν αυτά όταν έχεις την αίσθηση και τη βεβαιότητα πως δεν μπορεί να σε αγγίξει κανείς.
Η υπόθεση Λαζαρίδη
Η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της πλήρους απομόνωσης της κυβέρνησης από την κοινωνία – το άλλο είναι η άποψη που διατύπωσε ο πρωθυπουργός στη Βουλή το πρωί της Πέμπτης: πως στο πασχαλινό τραπέζι οι οικογένειας δεν συζητούσαν την ακρίβεια ή τα σκάνδαλα, αλλά πόσο απασχολούνται τα βλαστάρια τους με το κινητό στα χέρια. Πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου.
Η κυβέρνηση της ΝΔ εξελέγη προτάσσοντας μια σειρά από εξαγγελίες που έκαναν γκελ στην κοινωνία. Μια απ’ αυτές ήταν πως προτίθεται να αναλάβει την τύχη της χώρας η κυβέρνηση των αρίστων. Τα πτυχία, η σπουδαία εκπαίδευση, τα μάστερ, τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά κλπ. επιβλήθηκαν ως η κυρίαρχη ατζέντα από τη γαλάζια παράταξη ως αντίλογος στους δήθεν αμόρφωτους Αριστερούς που «παραλίγο να ρίξουν τη χώρα στα βράχια». Δεν χρειάστηκε να περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου η αριστεία αποδειχθεί άλλο ένα προεκλογικό πυροτέχνημα της δεξιάς παράταξης.
Κάνοντας μια αναδρομή, στον πρώτο κιόλας μήνα της γαλάζιας διακυβέρνησης, το καλοκαίρι του 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτοδιαψεύδεται. Βγαίνει δημόσια και δηλώνει πως δεν προτίθεται ν’ αλλάξει τον νόμο για τα προσόντα που απαιτούνται για τον νέο διοικητή της ΕΥΠ. Λίγες μέρες αργότερα αυτοδιαψεύδεται και προχωρά σε αλλαγή του νόμου προκειμένου να γίνει διοικητής ένας πρώην σεκιουριτάς, ιδιωτικής εταιρείας. Το πόσο καλά πήγαν τα πράγματα με την επιλογή αυτή το διαπιστώνουμε ως σήμερα, με το σκάνδαλο των υποκλοπών να μην έχει κλείσει ακόμα.
Μια κυβέρνηση που σέρνεται
Ακολούθησαν κι άλλες αντίστοιχες επιλογές που πήγαν κουβά και έριξαν στο καναβάτσο την όποια αξιοπιστία της κυβέρνησης που επέμενε στο ξεθωριασμένο πλέον αφήγημα της αριστείας. Στην περίπτωση Λαζαρίδη επί 10 ημέρες η κυβέρνηση σέρνεται πίσω από τον ανύπαρκτο τίτλο σπουδών ενός στελέχους της, τον καλύπτει για να έρθει στο τέλος ο ίδιος μετά την κατακραυγή και να ζητήσει να επιστρέψει (εντόκως) τα χρήματα που έλαβε. Παραδέχεται δηλαδή πως τα εισέπραξε παρατύπως, αν όχι παράνομα. Και όμως, για την κυβέρνηση, αν πιστέψουμε τον εκπρόσωπό της κ. Μαρινάκη, δεν υπάρχει θέμα.
Ενδεικτικό της άθλιας διαχείρισης, ήταν και το γεγονός πως ο ίδιος ο πρωθυπουργός αν και προκλήθηκε δημόσια στη Βουλή από τους πολιτικούς αρχηγούς, δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά ονομαστικά στον υφυπουργό του. Σαν να μην υπάρχει, σαν να μην προκάλεσε με τη στάση του, λες και δεν πρόσβαλε με τα λόγια του και τις πράξεις του χιλιάδες επιστήμονες με πραγματικά πτυχία που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες επειδή στην Ελλάδα δεν είχαν στον ήλιο μοίρα.
Περίσσια αλαζονεία
Στην πολιτική λέγεται πως «τα καθεστώτα δεν πέφτουν από τα λάθη τους, αλλά από την αλαζονεία με την οποία τα δικαιολογούν». Η αλαζονεία που επέδειξε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός δεν ήταν πρωτόγνωρη, την έχει επιδείξει και πάλι άλλωστε. Ήταν όμως εντελώς παρακμιακή.
Η σπουδή του να ακυρώσει το περιεχόμενο της συζήτησης εξ αρχής -υποστηρίζοντας ότι η Βουλή θα έπρεπε να συζητά πιο… σοβαρά θέματα- ήταν ενδεικτική των όσων ακολούθησαν. Πως βιάστηκε για παράδειγμα να ακυρώσει το σκάνδαλο των υποκλοπών, δηλώνοντας αυτάρεσκα ότι κρίθηκε σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ξέχασε προφανώς το κάζο που έπαθε με τα Τέμπη. Όταν δηλαδή το καλοκαίρι του ’23 πήρε πανηγυρική νίκη στις εκλογές, με την τραγωδία των Τεμπών να έχει συμβεί κάποιους μήνες πριν. Το Μαξίμου τότε θεώρησε ότι εκλογικά τα Τέμπη δεν κόστισαν τίποτε. Και τα λησμόνησαν. Και ήρθαν τα θεαματικά συλλαλητήρια του 2025 για να αιφνιδιάσουν πλήρως τον κ. Μητσοτάκη και το επιτελείο του με τη μαζικότητά τους που αποτέλεσε διαμαρτυρία ολκής κατά της κυβέρνησής του.
Ομοίως και στις υποκλοπές, ξέχασε πως από τότε που «κρίθηκε» η υπόθεση έχουν έρθει και άλλα ευρήματα στο φως, έχουν γίνει και άλλες αποκαλύψεις, που εμπλέκουν όλο και περισσότερο την κυβέρνηση με αυτή τη ζοφερή υπόθεση. Και μπορεί ο ίδιος να υποκρίθηκε πως δεν ξέρει πως λένε τον Ταλ Ντίλιαν, τον ιδιοκτήτη της Ιντελέξα του λογισμικού παρακολούθησης Predator, ο τελευταίος όμως, στις παρεμβάσεις του δείχνει να ξέρει καλά σε ποιον στέλνει τα μηνύματά του…
Περί τοξικότητας
Αντιθέτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πολλά να πει για την «τοξικότητα». Δεν δίστασε μάλιστα να εργαλειοποιήσει τη σοβαρή περιπέτεια υγείας στενού συνεργάτη του προκειμένου να ζητήσει -εμμέσως πλην σαφώς- να μην γίνεται κριτική και έλεγχος στα πεπραγμένα της κυβέρνησής του και των στελεχών της, επειδή σέρνονται και εγκεφαλικά!
Αν ακολουθήσει κανείς αυτή τη λογική, σημαίνει ότι για τον θάνατο του Μένιου Κουτσόγιωργα σε ζωντανή μετάδοση στο ειδικό δικαστήριο, την αποκλειστική ευθύνη έχει η παράταξη της ΝΔ και ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού. Υπό το ίδιο πρίσμα, θα έπρεπε να μετράμε δεκάδες νεκρούς και βαριά ασθενείς, κάθε φορά που ανεβαίνουν πολιτικά οι τόνοι ή κάθε φορά που γίνεται μια αποκάλυψη ή μπαίνουν στο τραπέζι ερωτήματα για γεγονότα και εμπλεκόμενους σ’ αυτά…
Αντιθεσμικός
Άλλο ένα δείγμα της παρακμής που βιώνει έντονα η κυβέρνηση είναι οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις στους θεσμούς και δη σ’ αυτόν του Ευρωπαίου Εισαγγελέα. Διαχρονικά η ΝΔ εμφανιζόταν υπέρ της Δικαιοσύνης και της ανεξαρτησίας της, αλλά μάλλον αυτό ισχύει μόνο για την εσωτερική κατανάλωση.
Δεν εξηγούνται διαφορετικά οι χυδαίες επιθέσεις κατά των Ευρωπαίων Εισαγγελέων, αλλά και εις βάρος της κας Κοβέσι. Υπουργοί και βουλευτές της γαλάζιας παράταξης όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, η Σοφία Βούλτεψη κ.α. έχουν ξεπεράσει τα όρια κάθε κριτικής που ο καθένας μπορεί να κάνει και αποδίδουν κατηγορίες που εμπίπτουν στα όρια της συκοφαντίας. Το γεγονός ότι κανείς δεν έχει βρεθεί να τους μαζέψει απ’ το Μαξίμου είναι ενδεικτικό της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση.
Η νέα κανονικότητα
Τούτων δοθέντων μπορεί να πει κανείς με σιγουριά πως η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ποιοτική κρίση αξιοπιστίας. Έχει ανοιχτά τα μέτωπα των υποκλοπών όπου δοκιμάζεται θεσμικά. Σε εκείνο το ΟΠΕΚΕΠΕ δοκιμάζεται διαχειριστικά και οικονομικά. Στις επιθέσεις της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δοκιμάζεται το προφίλ της απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν συνεχιστεί αυτή η συσσώρευση αρνητικών γεγονότων, τότε η «παρακμή» της θα γίνει η νέα κανονικότητά της. Με ό,τι αυτό σημαίνει για τις επερχόμενες κάλπες.
