Γύρω από το κάθε καζάνι γράφονται και λέγονται ιστορίες που πάνε από γενιά σε γενιά.
Ο θεσμός του ρακοκάζανου νομιμοποιήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1920 και από τότε κάθε Νοέμβριο μέχρι και τον Δεκέμβριο οι ντόπιοι και οι επισκέπτες της Κρήτης έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις μυσταγωγικές βραδιές που στήνονται γύρω από τη διαδικασία της παραγωγής της ρακής.
Το ρακοκάζανο είναι ένα σημαντικό κοινωνικό γεγονός, αλλά αυτό ακούγεται ως ένα απλό δημοσιογραφικό κλισέ. Γύρω από το κάθε καζάνι γράφονται και λέγονται ιστορίες που πάνε από γενιά σε γενιά.
Τα ρακοκάζανα ενώνουν γενιές και τονώνουν την αίσθηση της κοινότητας. Είναι μια ξεχωριστή συλλογική εμπειρία η οποία έχει ως συστατικά της το μεράκι και την αγάπη.
Στα ρακοκάζανα οι άνθρωποι έρχονται κοντά. Η ρακή είναι η αφορμή και πλαισιώνεται από το φαγητό και τη μουσική. Η διαδικασία κυλάει σαν νερό και όλα γίνονται με έναν πολύ οργανικό τρόπο. Είτε είναι ένα μικρό είτε ένα μεγάλο καζάνι, οι άνθρωποι νιώθουν ότι είναι όλοι μαζί σε αυτή τη διαδικασία, σαν μια οικογένεια.
Η αυθεντική κρητική κουλτούρα στα ρακοκάζανα βρίσκει το πραγματικό της νόημα, είτε μιλάμε για συναισθήματα, είτε μιλάμε για τη ίδια την γαστρονομία.
Κατά τη διάρκεια ενός ρακοκάζανου, μπορείς με την ίδια άνεση να γίνεις μέρος της παρέας, να σκαρώσεις μαζί με άλλους αυτοσχέδιες μαντινάδες και στίχους, να τραγουδήσεις, αλλά μπορείς και να μείνεις μόνος και να παρατηρείς αυτό που συμβαίνει γύρω σου.
Τελικά αυτό είναι και το νόημα ενός εθίμου, δηλαδή του πώς οι αξίες του πηγαίνουν από τη μία γενιά στην άλλη και παίρνουν μια νέα μορφή, κρατώντας τον πυρήνα του αναλλοίωτο.
ΠΗΓΗ: ΠΑΤΡΙΣ
