Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση δικαιωμάτων. Είναι μια ολόκληρη ιστορία αντοχής, προσπάθειας και αγώνων.
Γιατί η γυναίκα, σε κάθε εποχή, καλείται να αποδεικνύει το αυτονόητο. Να αποδεικνύει ότι αξίζει τη θέση της στην εργασία. Ότι αξίζει να ακουστεί στη δημόσια ζωή. Ότι αξίζει να ηγείται, να δημιουργεί, να αποφασίζει.
Και συχνά χρειάζεται να το αποδεικνύει ξανά και ξανά.
Να δουλεύει περισσότερο, να προσπαθεί περισσότερο, να αντέχει περισσότερο, να ανταμείβεται λιγότερο, να αναγνωρίζεται λιγότερο.
Όχι γιατί της λείπει η ικανότητα. Αλλά γιατί η κοινωνία πολλές φορές αργεί να την αναγνωρίσει.
Η γυναίκα καλείται να είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Να είναι επαγγελματίας, μητέρα, σύντροφος, κόρη, στήριγμα. Να κρατά ισορροπίες, να σηκώνει βάρη, να συνεχίζει. Και μέσα σε όλα αυτά, να μην ξεχνά ποια είναι.
Κι όμως, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουμε και προχωράμε. Με δύναμη που συχνά δεν φαίνεται, αλλά αλλάζει τον κόσμο. Γιατί η γυναίκα δεν είναι μόνο σύμβολο αντοχής. Είναι πηγή δημιουργίας, γνώσης, φροντίδας και προόδου. Είναι η κινητήρια δύναμη που κρατά όρθιες οικογένειες, κοινωνίες.
Και αν σε τέτοιες ημέρες τιμούμε τις γυναίκες, το κάνουμε γιατί γνωρίζουμε ότι τίποτα από όσα θεωρούμε πρόοδο δεν θα είχε συμβεί χωρίς τη δική τους παρουσία, τη δική τους επιμονή, τη δική τους συμβολή.
Όμως δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την Ημέρα της Γυναίκας χωρίς να μιλήσουμε και για εκείνες που δεν είναι πια εδώ. Για τις γυναίκες που η φωνή τους δεν θα ξανακουστεί, επειδή κάποιος πίστεψε ότι του ανήκουν. Για τις γυναίκες που πλήρωσαν με τη ζωή τους το δικαίωμα να πουν «όχι», να φύγουν, να ζήσουν ελεύθερες. Οι γυναικοκτονίες δεν είναι απλώς εγκλήματα. Είναι η πιο ακραία μορφή μιας βαθιάς κοινωνικής ανισότητας που επιμένει. Και κάθε τέτοια απώλεια είναι μια πληγή για ολόκληρη την κοινωνία.
Η Ημέρα αυτή, λοιπόν, είναι και μια υπόσχεση: ότι δεν θα συνηθίσουμε ποτέ τη βία, ότι δεν θα την αντιμετωπίσουμε ποτέ ως «κανονικότητα».
Αλλά δεν είναι μόνο για τις γυναίκες. Είναι και για εκείνους τους άνδρες που δεν φοβούνται τη δύναμη μιας γυναίκας. Για εκείνους που δεν αισθάνονται ότι απειλούνται από την ισότητα, αλλά τη στηρίζουν.
Για τους άνδρες που στέκονται δίπλα στις γυναίκες τους ως πραγματικοί συνοδοιπόροι. Που τις ενθαρρύνουν να προχωρούν, να διεκδικούν, να ονειρεύονται.
Γιατί η ισότητα δεν είναι μια μάχη ανάμεσα στα φύλα. Είναι μια κοινή προσπάθεια για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Και όταν μια γυναίκα προχωρά μπροστά, ανοίγει δρόμο και για τις άλλες. Και όταν οι γυναίκες προχωρούν μπροστά μαζί, προχωρά μπροστά ολόκληρη η κοινωνία.
Η μεγαλύτερη νίκη θα είναι η ημέρα που δεν θα χρειάζεται να υπενθυμίζουμε την αξία της γυναίκας. Η ημέρα που οι δυνατότητές της δεν θα αμφισβητούνται. Η ημέρα που τα κορίτσια θα μεγαλώνουν γνωρίζοντας ότι μπορούν να γίνουν οτιδήποτε επιλέξουν.
Μέχρι τότε, συνεχίζουμε. Με θάρρος. Με αξιοπρέπεια. Με πίστη ότι κάθε βήμα προς την ισότητα ανοίγει δρόμο για τις επόμενες γενιές.
Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες. Και σε όλους όσοι πιστεύουν πραγματικά στην ισότητα.
