Σοκ στη Μεσαρά: Κραυγή απόγνωσης από πατέρα – «Έδωσαν τον τάφο του γιου μου σε άλλον και πέταξαν τα οστά»

Μια υπόθεση που προκαλεί έντονη συγκίνηση και ερωτήματα για τη διαχείριση κοιμητηρίων φέρνει στο προσκήνιο καταγγελία πατέρα στην Μεσαρά, ο οποίος περιγράφει μια σειρά γεγονότων που, όπως υποστηρίζει, προσβάλλουν τη μνήμη του παιδιού του.

Ο ίδιος έχασε τον 28χρονο γιο του, Αντώνη, το 2020. Μετά την εκταφή το 2023, τα οστά του μεταφέρθηκαν στον οικογενειακό τάφο στις Μοίρες, όπου βρισκόταν ήδη συγγενικό πρόσωπο της οικογένειας. Ωστόσο, σύμφωνα με την καταγγελία, λίγους μήνες αργότερα, σε επίσκεψή του στο κοιμητήριο, διαπίστωσε ότι ο τάφος είχε παραχωρηθεί σε τρίτο άτομο και τα οστά είχαν απομακρυνθεί.

Ο πατέρας κάνει λόγο για διαδικασίες που, κατά την άποψή του, δεν τηρήθηκαν με διαφάνεια, αποδίδοντας την ευθύνη στον Δήμο Φαιστού. Όπως αναφέρει, η εξέλιξη αυτή σηματοδότησε την έναρξη μιας νέας περιόδου ταλαιπωρίας για την οικογένειά του, η οποία επιχείρησε να βρει λύση μέσω διαμαρτυριών και επαφών με τις αρμόδιες αρχές.

Κατόπιν αυτών, του παραχωρήθηκε νέος χώρος ταφής στην περιοχή των Καπαριανών. Ωστόσο, όπως καταγγέλλει, το μνήμα παραμένει μέχρι σήμερα ημιτελές, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η διαμόρφωσή του, ενώ –όπως σημειώνει– δεν του έχει αποδοθεί ούτε ο σχετικός τίτλος, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις προς τις υπηρεσίες.

Η ανάρτηση του: «Μια δύσκολη ανάρτηση που κανένας πατέρας δεν θα έπρεπε να κάνει.

Αμφιταλαντεύομαι αρκετό διάστημα: Πρέπει ή δεν πρέπει να δημοσιεύσω την απουσία της ελάχιστης ντροπής, και της ενσυναίσθησης ανθρώπων που βρέθηκαν να εκλέγονται, να διορίζονται και να λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς κανένα αίσθημα ευθύνης;

Γιατί; Μα γιατί μπορούν. Μα γιατί τους αφήνουμε. Μα γιατί έτσι στο κάτω κάτω!

Μαθαίνουμε πως αυτά που λέμε έχουν μεγαλύτερη σημασία από αυτά που κάνουμε. Αρκεί να είσαι καλός στο να να μπαλώνεις, να παρερμηνεύεις, να μεταθέτεις τις ευθύνες, να πετάς κενές υποσχέσεις και να περιμένεις. Για πόσο; Μα για όσο χρειαστεί μέχρι να ξεχαστούν οι πράξεις, οι παραλήψεις και οι παρατυπίες. Άλλωστε στη “βραχυχρόνια μνήμη”, είμαστε πρωταθλητές.

Πάμε όμως στην ουσία της δικής μου αγανάκτησης.

Στις 18/03/2020 έχασα τον γιο μου. Τον Αντώνη μου. Ήταν μόλις 28 χρονών. Τον κηδέψαμε στο νέο κοιμητήριο Ηρακλείου, όμως η οδύνη δεν σταμάτησε εκεί. Μετά την αναγκαστική εκταφή το 2023, μεταφέραμε τα λείψανά του στον οικογενειακό τάφο στις Μοίρες (Δήμος Φαιστού), εκεί όπου αναπαυόταν και ο πατέρας μου από το 1986.

Στις 22/02/2024, την ημέρα που ο Αντώνης θα γινόταν 32 ετών, πήγαμε στο κοιμητήριο και υποστήκαμε το απόλυτο σοκ: Ο Αντώνης και ο πατέρας μου δεν ήταν πια εκεί. Στη θέση τους υπήρχε ένας ξένος.

Ανακάλυψα πως ο Δήμος Φαιστού, με μια απλή υπεύθυνη δήλωση ενός τρίτου προσώπου και χωρίς κανέναν τίτλο ιδιοκτησίας, επικύρωσε την πώληση του μνήματος έναντι 1.500€. Μια παράνομη και ανήθικη πράξη που φέρει τη σφραγίδα της επίσημης αρχής.

Μετά από έντονες διαμαρτυρίες, μου παραχωρήθηκε ένα άλλο μνήμα στα Καπαριανά. Όμως, εδώ και δύο χρόνια, το μνήμα παραμένει στα τσιμέντα. Παρά τις δεσμεύσεις ότι θα διαμορφωθεί με μάρμαρα και θα μου παραδοθεί ο τίτλος ιδιοκτησίας, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα!

Επικοινώνησα άπειρες φορές με τον Αντιδήμαρχο κ. Γεώργιο Αλεξάκη και τον Αντιδήμαρχο κ. Γεώργιο Ντισπυράκη. Εισέπραξα μόνο “θα” και υποσχέσεις που αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου.
Κύριοι, η μνήμη ενός παιδιού δεν είναι “γραφειοκρατική εκκρεμότητα”. Είναι ιερή. Η αδιαφορία σας και η συνεχιζόμενη κοροϊδία είναι η μεγαλύτερη καταισχύνη.

Δεν ζητώ χάρη. Ζητώ το αυτονόητο: Δικαιοσύνη και Σεβασμό για τον γιο μου. Σεβασμό στον ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΣ.

Όποιος θέλει ας κοινοποιήσει το παραπάνω. Ισως κάποιοι συγκινηθούν. ο Αντώνης μου δίδαξε να μιλάμε ανοιχτά και να εκθέτουμε την αδικία. Αντώνη ακολουθώ την συμβουλή σου».