Κάποια στιγμή ας αναλογιστούμε τι κόσμο φτιάχνουμε για την επόμενη γενιά
Ξέρω ότι το τι μπορεί να σπρώξει μια έφηβη ή έναν έφηβο στην αυτοκτονία είναι κάτι εξαιρετικά σύνθετο και άλλοι είναι πολύ πιο ειδικοί από μένα να μιλήσουν.
Ξέρω, όμως, και ότι το να φορτώνουμε τα παιδιά με τις δικές μας ανασφάλειες και τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα, να τα αντιμετωπίζουμε σαν άλογα κούρσας στις εξετάσεις, να τα πιέζουμε, να τους υποβάλλουμε την ιδέα ότι όλα κρίνονται στις εξετάσεις ή στη σχολική επίδοση ή στο να είναι «καλά παιδιά», απλώς κάνει μια συναρπαστική, αλλά και δύσκολη περίοδο της ζωής τους ακόμη πιο δύσκολη.
Ξέρω, επίσης, ότι πολλές φορές υποτιμούμε το γεγονός ότι τα παιδιά συχνά αντιμετωπίζουν ψυχικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη, και ότι συχνά αντί να μιλήσουν ανοιχτά για αυτό ή να αναζητήσουν βοήθεια, προτιμούν απλώς να το κρύβουν ή να υιοθετούν μια «κανονική» συμπεριφορά σαν μάσκα.
Όπως και ξέρω ότι όσα βήματα προόδου και εάν έχουν γίνει τα παιδιά πολλές φορές νιώθουν ότι δεν μπορούν να βγουν και να πουν στο οικογενειακό ή το σχολικό περιβάλλον ότι έχουν μια διαφορετική έμφυλη ταυτότητα, ότι είναι γκέι ή λεσβίες, ότι είναι κουίρ ή τρανς.
Και ξέρω ότι για όλες τις μαθήτριες και για όλους τους μαθητές οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής τους. Όσες μεταρρυθμίσεις και εάν έχουν γίνει, εφιάλτες θα βλέπουν για χρόνια, γιατί όσο αλήθεια και εάν είναι ότι δεν μπορεί να κρίνεται η ζωή ενός παιδιού σε μια εξέταση, άλλο τόσο ισχύει ότι άλλες προοπτικές δίνει η πανεπιστημιακή μόρφωση, άλλη η απουσία της.
Πάνω από όλα ξέρω ότι ο κόσμος που προσφέρουμε σε αυτά τα παιδιά είναι ο χειρότερος δυνατός και ότι στην πραγματικότητα τους ζητάμε να σκληρύνουν, να χάσουν ευαισθησία, να στερηθούν στιγμές, ενίοτε και να υποφέρουν.
Γιατί ποια σχέση με τα όνειρα και τις αγωνίες μιας έφηβης έχει ένας κόσμος που το μέλλον είναι όλο και πιο ανασφαλές, που ακόμη και πτυχίο να έχεις, πάλι μπορεί να καταλήξεις στην ανεργία, ένας κόσμος που αντιμετωπίζει τους νέους σαν αναλώσιμο υλικό, που ανταμείβει όχι την ευαισθησία αλλά τον κυνισμό, όχι τη φαντασία και την εργατικότητα αλλά τις «άκρες», όχι την αλληλεγγύη αλλά το να είσαι έτοιμος να πατήσεις ακόμη και επί πτωμάτων για να «πετύχεις».
Ένας κόσμος όπου οι τοξικομανείς της εξουσίας κυριαρχούν στη δημοσιότητα και οι άνθρωποι που θεωρούν τον πόνο των άλλων δικό τους πόνο αντιμετωπίζονται ως γραφικοί. Ένας κόσμος που δεν ανταμείβει την ακεραιότητα, αλλά την ανηθικότητα και τη διαφθορά. Ένας κόσμος που απαιτεί διαρκώς να υιοθετείς ρόλους και «κανονικότητες» αντί να είσαι – και να χαίρεσαι – αυτό που είσαι. Ένας κόσμος βάναυσος, βίαιος, άνισος και άδικος.
Και εάν θέλουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτά τα παιδιά, να κάνουμε κάτι πριν αυτά βρεθούν στο μπαλκόνι, πριν αφήσουν πίσω ένα σημείωμα, πριν «δραπετεύσουν», αυτό είναι να φτιάξουμε για όλα τα παιδιά έναν κόσμο όπου κανένα παιδί δεν θα λέει «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα».https://www.in.gr/author/lcharalampopoulos/
