Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου «La Sapienza» της Ρώμης εντόπισε ενδείξεις ταφικού τοπίου στην Ιερουσαλήμ.
Ιταλοί αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν μια σημαντική ανακάλυψη που ενδέχεται να αλλάξει τα δεδομένα σχετικά με το σημείο ταφής του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με προκαταρκτική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο αρχαιολογικό περιοδικό της Ιερουσαλήμ, Liber Annuus.
Η ερευνητική ομάδα, υπό την καθοδήγηση της Francesca Romana Stasolla από το Πανεπιστήμιο “La Sapienza” της Ρώμης, εντόπισε ενδείξεις ενός ταφικού τοπίου κάτω από τον Ναό του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ, όπως αναφέρει η New York Post. Η εκκλησία αυτή, που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα, έχει χτιστεί πάνω σε σημείο που πολλοί χριστιανοί θεωρούν πως έγινε η σταύρωση, η ταφή και η ανάσταση του Χριστού.
Το σημείο αποτελεί διαχρονικά προορισμό θρησκευτικού προσκυνήματος, προσελκύοντας περίπου 4 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Κατά τις τελευταίες φάσεις των ανασκαφών, οι οποίες ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια στο πλαίσιο εργασιών αποκατάστασης του δαπέδου και αναμένεται να ολοκληρωθούν το 2025, οι αρχαιολόγοι εντόπισαν ένα ιδιαίτερο τοπίο που ενίσχυσε τις υποψίες τους για τη σημασία του χώρου.
Κάτω από την εκκλησία αποκαλύφθηκε μια εγκαταλελειμμένη λατομική περιοχή, καλλιεργημένα εδάφη, τάφοι λαξευμένοι σε βράχο και ένας αρχαίος κήπος. Σύμφωνα με το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, «στον τόπο όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς υπήρχε ένας κήπος και στον κήπο ένας νέος τάφος, στον οποίο δεν είχε ταφεί ποτέ κανείς». Παρότι δεν βρέθηκαν λείψανα στον τάφο, τα στοιχεία που παρατηρήθηκαν, παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τις βιβλικές περιγραφές.
Το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρει, ότι η σταύρωση έγινε κοντά στην Ιερουσαλήμ, ενώ η Επιστολή προς Εβραίους, ότι συνέβη έξω από την πύλη της πόλης, ακριβώς στο σημείο όπου βρισκόταν το λατομείο εκείνη την εποχή. Αξιοσημείωτο είναι πως τμήματα του λατομείου είχαν βάθος 6 μέτρων και ήταν γεμάτα χώμα, στοιχείο που υποδηλώνει γεωργική χρήση.
Η αγροτική ταυτότητα του χώρου ενισχύεται από την ανακάλυψη ελαιόδεντρων και αμπελιών, φυτών που αναφέρονται επίσης στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, τα οποία χρονολογούνται στην εποχή του θανάτου του Ιησού, περίπου το 33 μ.Χ. Όπως δήλωσε η Stasolla, «το Ευαγγέλιο αναφέρει μια πράσινη περιοχή ανάμεσα στον Γολγοθά και τον τάφο, και εμείς ταυτοποιήσαμε αυτά τα καλλιεργημένα χωράφια».
Οι τάφοι, λαξευμένοι απευθείας στον βράχο, αποδεικνύουν ότι επρόκειτο για νεκροταφείο, ενώ συμφωνούν με τις περιγραφές των Ευαγγελίων του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά για τον τάφο του Ιησού ως λαξευμένο στον βράχο. Τα ευρήματα δεν περιορίζονται στις βιβλικές αναφορές. Μια συγκεκριμένη αίθουσα ήταν φραγμένη από ρωμαϊκή κατασκευή της εποχής του αυτοκράτορα Αδριανού τον 2ο αιώνα.
Περίπου δύο αιώνες αργότερα, εργάτες του Κωνσταντίνου κατεδάφισαν το ρωμαϊκό οικοδόμημα και ανέσκαψαν τον χώρο, αποκαλύπτοντας τον τάφο, τον οποίο διαχώρισαν από τα υπόλοιπα δωμάτια και δημιούργησαν χριστιανικό προσκυνητάριο.
Παρόλο που τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν οριστικά, ότι πρόκειται για τον τάφο του Ιησού, η προσπάθεια διατήρησής του μαρτυρά, πως η γνώση της τοποθεσίας διατηρήθηκε από τις πρώτες γενιές χριστιανών.
Όπως επισημαίνει η Stasolla, «ο πραγματικός θησαυρός που αποκαλύπτουμε, είναι η ιστορία των ανθρώπων που διαμόρφωσαν αυτόν τον χώρο, εκφράζοντας την πίστη τους εδώ. Είτε κάποιος πιστεύει, είτε όχι στην ιστορικότητα του Παναγίου Τάφου, το γεγονός ότι γενιές ανθρώπων πίστεψαν, είναι αντικειμενικό. Η ιστορία αυτού του τόπου είναι η ιστορία της Ιερουσαλήμ και, τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά, η ιστορία της λατρείας του Ιησού Χριστού».
