Το κάλλος της αρχαιολογίας έναντι του θάμβους του χορού !
*Γεωργίου Βλατακη Άρχων Νομοφυλαξ του Οικουμενικού Πατριαρχείου & πρόεδρος ιστορικού συλλόγου Ρεθυμνιων Αττικής ΤΟ ΑΡΚΑΔΙ
Η πλειοψηφία των άθλων στην ελληνική μυθολογία πραγματοποιείται από ημίθεους ήρωες που ως γνωστόν πιο φημισμένοι είναι οι άθλοι αποδιδόμενοι στον Ηρακλή .
Στην σημερινή εποχή όμως ένα τέτοιο σπάνιο φαινόμενο άθλων βλάστησε στις παρυφές του Ψηλορείτη , του όρους Ίδη ,αυτού του όρους που στα ριζά του γεννήθηκε και γαλουχήθηκε ο Δίας , δηλαδή οι άθλοι των δέκα ετών από ιδρύσεως του μουσείου της Αρχαίας Ελεύθερνας , που αποδίδονται επαξίως στον χαρισματικό καθηγητή αρχαιολογίας τον Κρήτα κο Νικο Σταμπολίδη ,ο οποίος συναγωνίζεται τον ημίθεο Ηρακλή.
Ζώντας εκ του σύνεγγυς όλα αυτά τα δέκα χρόνια τον κόπο , τον μόχθο , την αγωνία του κου Νικου Σταμπολίδη για το μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας , συμμερίζομαι την ευστροφία του να συνδέσει το εφήμερο με το διαρκές , επιλέγοντας κάθε χρόνο και ένα καινοτόμο τρόπο σύνδεσης και ταυτόχρονα ικεσίας προς τον Θεό για αυτό που του χάρισε.
Κι ενώ όλα αυτά τα χρόνια απολαύσαμε μουσικές πανδαισίες εξαίρετων μουσικών συνόλων και αοιδών, γλυπτά μοναδικά που σπανίζουν να μεταφερθούν από τον τόπο τους, εκθέσεις όπως το ένδυμα ψυχής αλλά και του ιδιαίτερα ξεχωριστού ζωγράφου Πικάσσο ,!!! Μα που όλα αυτά …. Μα στην αρχαία Ελεύθερνα ! Φέτος αξιωθήκαμε να απολαύσου -με και σύγχρονο χορό – μπαλέτο.
Η φετινή ριψοκίνδυνη απόφαση του ευφυούς Νίκου Σταμπολίδη να παρουσιάσει την χορευτική ομάδα του Δανιήλ Σίμκιν ,τον δικαίωσε για μια ακόμη φορά ,σπάζοντας το κατεστημένο αλλά και ισορροπώντας πάνω στο τεντωμένο σκοινί της αρχαιολογικής παράδοσης. Λίγοι μπορούν να ακροβατήσουν σε τέτοια μονοπάτια και μάλιστα χωρίς προστατευτικό σχοινί. Ένας τέτοιος ακροβάτης είναι κι ο Νικος Σταμπολίδης.
Με την μοναδική σκηνοθετική ματιά του εμπνευστή Νικου Σταμπολίδη έχοντας ως φόντο το φυσικό σκηνικό με τον Ψηλορείτη αλλά και το ολόγιομο φεγγάρι , ο πρωτοχορευτής διεθνούς φήμης κ. Δανιήλ Σιμκιν ξεδίπλωσε το μοναδικό του ταλέντο αφήνοντας το αέρινο κορμί του να γράψει στον αέρα γενόμενος πουλί με κινήσεις ανάλαφρες των χεριών του τόσο εκπληκτικά αποδιδόμενες, παρουσιάζοντας την παγκόσμια πρεμιέρα της παράστασης «CORYBANTES».
Κεντρικό στοιχείο της βραδιάς ήταν η παγκόσμια πρεμιέρα ενός σύγχρονου μπαλέτου που χορογραφήθηκε ειδικά για την περίπτωση από τον καταξιωμένο χορευτή Andrey Kaidanovskiy. Παρουσιασμένο στον εξωτερικό χώρο της αρχαίας Ελεύθερνας , σε μια ειδικά κατασκευασμένη σκηνή ακριβώς μπροστά από το Μουσείο, το CORYBANTES ζωντάνεψε από ένα λαμπρό κουαρτέτο παγκόσμιων ειδώλων του μπαλέτου: Maria Kochetkova,
Rebecca Horner, Tess Voelker και Daniil Simkin. Παρουσιάζοντας μια εξαιρετικά επιμελημένη παράσταση στην ίδια τη γεωγραφική καρδιά του μύθου που επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει, το πρόγραμμα προσέφερε μια σπάνια, συγκλονιστική σύνδεση με την ιστορία μέσω της παγκόσμιας γλώσσας της ανθρώπινης κίνησης.
( ο διεθνούς φήμης χορευτής Δανιηλ Σιιμκιν , ο δικηγόρος Λεωνίδας Βλατακης, ο Παναγιώτης Κολοβος , η πριμα μπαλαρινα της ομαδας Σιμκιν Maria Kochetkova , Νικος Σταμπολίδης)
Τι ακριβείς τεχνικές κινήσεις με πιρουέτες δηλ. περιστροφή του σώματος γύρω από τον άξονά του , με δυναμικό και μεγάλο πέταγμα του ποδιού στον αέρα. Γκραν Μπατμάν , στηριζόμενο στο ένα πόδι, τι άλματα (Σοτέ) , (Ασανμπλέ) ή (Ζετέ) , τι εκπληκτικές πόζες (Αραμπέσκ) ή (Ατιτύντ) μια σκέτη απόλαυση. Η αποθέωση της εκφραστικότητας .
Χωρίς ιδιαίτερα κοστούμια και αξεσουάρ , με μοναδικό εφόδιο το κάλλος του σώματος των οι χορευτές της ομάδας του Σιμκιν παρουσίασαν δόκιμη και αφομοιωμένη καλλιτεχνική , εκπαιδευτική εμπειρία σε λόγο ομοιογενή, εναργή, πειστικό και αυτάρκη.
Μονον η περίφημη Kούλα Πράτσικα ισως θα καμάρωνε διότι αυτή μοναδικά δίδασκε “κάτι μεταξύ εκφραστικού χορού και επιστροφής στις ρίζες της αρχαίας Eλλάδας”, ένα ήθος αυταπάρνησης στην ομαδική προσπάθεια, πειθαρχίας στην ιερότητα του μαθήματος,
Η χορευτική ομάδα του Δανιηλ Σιμκιν ανήγαγε ιδεολογήματα σε αισθητικές αξίες, πριμοδοτώντας το πρωτοπορειακό και πειραματικό έναντι του ωραίου, ως τεχνικώς άρτιο και “ευγενές” έναντι του εκφραστικού.
Όλα αυτά τα έργα μαζί έρχονται να προσθέσουν ψηφίδες, μετατρέποντας τον αρχαιολογικό χώρο σε έναν ζωντανό ψηφιδωτό , γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ αυτού που έχει διατηρηθεί στην πέτρα και αυτού που μπορεί να εκφραστεί σε μια μοναδική, γεμάτη αγωνία στιγμή που σου κόβει την ανάσα.
Ο Νίκος Σταμπολίδης όμως κατάφερε μοναδικά να προκαλέσει και να φέρει στο φως , ως δεινός σκαπανεύς , την στιγμή ώστε να μελετηθεί η γλώσσα του χορού, προκειμένου να αποκτήσουν διαύγεια τα αδιαπέραστα κενά μέσα από το βάθος από το οποίο έχουν παραχθεί υποδεικνύοντας ότι η αρχαιολογία ζωντανεύει μέσα από χορευτική δεινότητα .
Το κάλλος του σώματος του χορευτή συναγωνίζεται το κάλλος ενός γλυπτού αγάλματος, που το σώμα του χορευτή μιλάει κινησιολογικά ενώ του γλυπτού μιλάει στατικά αλλά και στις δυο περιπτώσεις υπερισχύει το ΘΑΜΒΟΣ !
(Παλόμα Πικάσο με τον δικηγόρο Λεωνίδα Βλατακη )
Αισθανόμενος μεγάλη χαρά και τιμή από το γεγονός ότι ο κος καθηγητής με συγκαταλέγει στον πυρήνα των στενών του φίλων , προσκαλώντας με όλα αυτά τα χρόνια στην εμπνευσμένη ιερή τρέλα που κουβαλά , ομολογώ οτι τον πιστεύω και τον ακολουθώ μαγεύοντας με με τις γνώσεις του και μαγνητίζοντας με , με τους πρωτότυπους ανασκαφικούς αρχαιολογικούς ορίζοντες που μου ανοίγει κάθε φορά με εντυπωσιακή μεταδοτικότητα.
Σε αυτόν τον στενό πυρήνα υπάρχουν και άνθρωποι που αισθάνονται το ίδιο δέος για τον Νικο Σταμπολίδη και για αυτό ενισχύουν το έργο του όπως η Παλόμα Πικάσο, η Μαρία Εμπειρικου, ο Αντωνης Κομνηνός, η Μαρη Δσκαλαντωνάκη , η κα Γουλανδρή και τόσοι άλλοι.
Η φιλοξενία του το φετινό τριήμερο ήταν αξεπέραστη ,αφού τόσο στο κτήμα Agrego την πρώτη βραδιά όσο και στο χωριό της αρχαίας Ελευθερνας την δεύτερη βραδιά απέδειξε τι εστί κρητική ψυχή και κρητική φιλοξενία, πάντα με την σεμνή και αθόρυβη αρωγή του Άρχοντα Νικου Δασκαλαντωνακη και της ερίτιμης Μαρης συνοδευόμενη από τις αγαπημένες θυγατέρες της Οδύσσια και τη Νίκη.
(Νικη και Οδύσσια Σηφουνάκη- Δασκαλαντωνακη , Νικος Σταμπολίδης, Λεωνίδας Βλατακης)
Δεν μπορώ να μην εκθειάσω την ακάματη προσπάθεια του αξιοζήλευτου φίλου μου Παναγιώτη Κολοβού ο οποίος συμμετέχει ψυχή τε και σώματι κατα κυριολεξία μη φειδώμενος χρόνου και κόπου , με μεγάλη διακριτικότητα πλάι στον καθηγητή, πάντα με το χαμόγελο και την μεγάλη αγκαλιά που προσφέρει σε όλους τους καλεσμένους .
Μετά από τις συναυλίες , τις εκθέσεις , την χορευτική παράσταση δεν μένει πλέον παρά ο καθηγητής να υιοθετήσει την πρόταση που του έχω θέσει εδώ και καιρό (εύχομαι να την υιοθετήσει )να παίξει στον χώρο της αρχαίας Ελεύθερνας μία θεατρική παράσταση όπως οι ΙΚΕΤΙΔΕΣ αλλά στην ΚΡΗΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ δίνοντας στοιχεία και πληροφορίες αναπαράστασης από τα ευρήματα του από την νεκρόπολη της Αρχαία Ελεύθερνας.
(Χωριό Αρχαία Ελεύθερνα – χορεύουν οι καλεσμένοι αργό πεντοζάλη)
Εύχομαι ο Δομήτωρ Θεός και η Παναγία που ξέρω πόσο πολύ ευλαβείτε ο κος Νικος Σταμπολίδης να του χαρίζουν πλείστα έτη εν ακλινεί υγεία ώστε να συνεχίζει να μας προσφέρει ωσαν την αμάλθεια τον πακτωλό των γνώσεων του αλλά και τον πλούτο των ανασκαφικών του ενεργειών στηριζόμενος στο ευφυές απόφθεγμα του «Δεν γερναω αλλα μεγαλώνω» αλλά και την συγκινητική φράση του «Αφήνω παρακαταθήκη στους επόμενους να με ξεπεράσουν», για το καλό του Ρεθύμνου και της πατρίδας μας διεθνώς.
