Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός, παρόλο που η μάχη κρατούσε χρόνια. Η Γωγώ Μαστροκώστα, μια γυναίκα που ταυτίστηκε με τη λάμψη, την ομορφιά και, πάνω από όλα, με μια αδιανόητη δύναμη ψυχής, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών.
Για περισσότερα από 18 χρόνια, από τη στιγμή που έφερε στον κόσμο την κόρη της, πάλευε αθόρυβα και με τεράστια αξιοπρέπεια ενάντια στον καρκίνο.Δίπλα της, σαν ακλόνητος βράχος, στεκόταν ο σύζυγός της, ο θρύλος του ελληνικού ποδοσφαίρου
Τραϊανός Δέλλας. Ένας άνθρωπος που μάθαμε να βλέπουμε δυνατό και απτόητο στα γήπεδα, έδινε τον δικό του, τον πιο κρίσιμο αγώνα ….να κρατήσει στη ζωή τη γυναίκα που ερωτεύτηκε. Η μοίρα, όμως, γράφτηκε σκληρή, στερώντας από μια δεμένη οικογένεια τον δικό της “άγγελο”.
Η φωτογραφία από την τελετή αποχαιρετισμού αποτυπώνει τον απόλυτο, βουβό σπαραγμό. Είναι η στιγμή που ο χρόνος σταματά.
Ο Ύστατος Χαιρετισμός….
Ο Τραϊανός Δέλλας εμφανίζεται ολοκληρωτικά λυγισμένος πάνω από το λευκό φέρετρο.
Με τα χέρια να τρέμουν πάνω στο ξύλο, σκύβει για να δώσει το τελευταίο φιλί στη σύντροφο της ζωής του. Τα λόγια του επικηδείου του αντηχούν ακόμα: “Ξεκουράσου αγάπη μου… Το μόνο που ήθελα ήταν να σε φροντίζω”.
Η Βουβή Δύναμη της Κόρης…
Ακριβώς πίσω του, η 18χρονη κόρη τους, Βικτώρια. Κρυμμένη πίσω από τα μαύρα γυαλιά, βιώνει την πιο σκληρή απώλεια που μπορεί να ζήσει ένα παιδί. Κι όμως, παρά τον δικό της πόνο, στέκεται εκεί για να στηρίξει τον πατέρα της, κρατώντας ζωντανή την υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα της…”Θα είσαι για πάντα το αιώνιο πρότυπό μου”.
Η Αντίθεση του Πένθους…
Το καθαρό λευκό του φέρετρου έρχεται σε συγκλονιστική αντίθεση με τα μαύρα ρούχα της οικογένειας, κάνοντας τον πόνο τους ορατό, σχεδόν χειροπιαστό για όποιον κοιτάζει την εικόνα.
Ολόκληρη η Ελλάδα συγκλονίστηκε από αυτή την εικόνα. Το πένθος έπαψε να είναι προσωπικό και έγινε συλλογικό.Σύσσωμος ο αθλητικός κόσμος, οι συμπαίκτες του Δέλλα από το έπος του 2004, αλλά και άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου βρέθηκαν εκεί με δάκρυα στα μάτια.
Την ίδια ώρα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν από χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης από απλούς ανθρώπους. Ο κόσμος ταυτίστηκε με αυτόν τον πόνο, γιατί είδε στη φωτογραφία πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ευτυχία και πόσο άδικα φεύγουν οι νέοι άνθρωποι, αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Το Φως που Μένει Πίσω…
Η ζωή πολλές φορές μας φέρνει αντιμέτωπους με το πιο σκληρό και ανεξήγητο πρόσωπό της. Όταν μια μάνα, μια σύζυγος, μια νέα γυναίκα φεύγει τόσο νωρίς, οι λέξεις στερεύουν και η μελαγχολία μας κυριεύει όλους.Όμως, μέσα από το βαθύ σκοτάδι αυτής της απώλειας, η εικόνα του Τραϊανού και της Βικτώριας μας θυμίζει κάτι πολύτιμο, την αξία της αληθινής, ακλόνητης αγάπης.
Η Γωγώ Μαστροκώστα μπορεί να “πέταξε ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια”, αλλά η λάμψη και η αξιοπρέπειά της μένουν εδώ, αποτυπωμένες στα μάτια της κόρης της και στην αιώνια πίστη του συζύγου της.Στις μεγάλες λύπες της ζωής, η μόνη απάντηση είναι η αγάπη που μένει ζωντανή ακόμα και μετά το τελευταίο φιλί. Και αυτή η αγάπη είναι που θα δώσει τώρα τη δύναμη στον πατέρα και την κόρη να προχωρήσουν μαζί, ο ένας για τον άλλον.
Η ζωή, τελικά, είναι μια σύντομη βόλτα. Είμαστε όλοι περαστικοί από εδώ και το μόνο που αφήνουμε πίσω μας είναι το αποτύπωμα της αγάπης μας.Ας είναι αυτή η μεγάλη, βουβή θλίψη μια υπενθύμιση για όλους μας: να προσέχουμε, να αγκαλιάζουμε σφιχτά τους ανθρώπους μας και να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο.
Ας κοιτάμε όσους αγαπάμε στα μάτια όσο προλαβαίνουμε, κι ας ευχηθούμε ο Τραϊανός και η Βικτώρια να βρουν το φως και τη δύναμη να προχωρήσουν, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη το δικού τους επίγειου άγγελου.
ΠΗΓΗ: “ΜΈΘΕΞΗ”, συνάντηση ψυχής – Δημόσια ομάδα fb
