Αποχαιρετούμε σήμερα έναν συμπολίτη μας που άφησε το δικό τους ξεχωριστό αποτύπωμα στην κοινωνία μας και στην εξέλιξη του Ρεθύμνου.
Ο Χρήστος Σκουλούδης, υπηρέτησε την Τοπική Αυτοδιοίκηση με την εμπιστοσύνη και τη στήριξη των Ρεθυμνιωτών που τον ανέδειξαν Δήμαρχο για δύο συνεχόμενες τετραετίες από το 1982 έως το 1990.
Ήταν μια ιδιαίτερα απαιτητική, μεταβατική εποχή, με έντονες πολιτικές ζυμώσεις και αντιπαραθέσεις που δεν άφησαν ανεπηρέαστη την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Μέσα σε αυτό το μεταβαλλόμενο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, σε μια εποχή που το Ρέθυμνο έκανε τα πρώτα, τολμηρά αναπτυξιακά βήματά του, ο εκλιπών κατάφερε με τις επιλογές και το έργο του να συμβάλει στη σταδιακή μεταμόρφωση της πόλης μας, τον εκσυγχρονισμό και την υγιή εξωστρέφειά της.
Η τεχνοκρατική αντίληψη του για την οικιστική και πολεοδομική οργάνωση της πόλης, αποτυπώθηκε σε πλήθος υποδομών, στο Δήμο και τη ΔΕΥΑΡ, που τις είχε ανάγκη το Ρέθυμνο και οι άνθρωποί του.
Παρεμβάσεις οδοποιίας με διανοίξεις κεντρικών οδικών αρτηριών, οριοθέτηση του βιολογικού καθαρισμού που ήταν πρωτοποριακή για τα δεδομένα της χώρας, κατασκευή δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, επέκταση της παραλίας από το Δελφίνι και ανατολικά, είναι έργα που φέρουν τη δική του υπογραφή και αποτελούν το υπόβαθρο της ανάπτυξης του Ρεθύμνου.
Δικής του πρωτοβουλίας αποτέλεσμα ήταν και η αναβίωση της Δημοτικής Φιλαρμονικής, η οποία σήμερα του αποτίει με σεβασμό το δικό της οφειλόμενο φόρο τιμής.
Όμως, πέρα από το έργο του, εκείνο που μένει ζωντανό στη συλλογική μας μνήμη, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, με την ξεχωριστή του προσωπικότητα και τα δομικά χαρακτηριστικά της που διέπνεαν κάθε του επιλογή: η εντιμότητα, η επιμονή, η ευφυΐα, το πείσμα, η προσήλωση στο αξιακό του σύστημα και σε ότι έκρινε ως ορθό.
Αρχές τις οποίες υπηρέτησε απαρέγκλιτα καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου του, χωρίς να καταδεχτεί την παραμικρή απόκλιση, αναλαμβάνοντας κάθε φορά με τόλμη το κόστος.
Κάποιες φορές μάλιστα ήταν υψηλό, αν θυμηθούμε την σε βάρος του εγκληματική ενέργεια, που προκάλεσε τον τραυματισμό του και τη δικαιολογημένη αναστάτωση της οικογένειας και των οικείων του. Καταστάσεις που τις βίωσα από πολύ κοντά, ως φίλος του.
Με αυτές τις σκέψεις, αναλαμβάνω σήμερα το δυσάρεστο καθήκον να απευθύνω το ύστατο χαίρε στον Χρήστο Σκουλούδη.
Τον αποχαιρετώ λοιπόν ως φίλο αλλά και θεσμικά, ως τον τελευταίο εν ζωή προκάτοχό μου, του οποίου την πορεία και προσφορά οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε και να τιμάμε.
Διότι έχει αξία να τοποθετούμε τον άνθρωπο μέσα στο περιβάλλον που τον ανέθρεψε, τον γαλούχησε και επηρέασε τη δράση του, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί στην κρίση μας και δίκαιοι στην κριτική μας.
Η αφετηρία του Χρήστου, δεν ήταν εύκολη. Μέλος πολυμελούς οικογένειας, στερήθηκε πολύ γρήγορα την πατρική στοργή λόγω του θανάτου του πατέρα του.
Παρά τις δυσκολίες που κάθε πολύτεκνη οικογένεια καλείται να αντιμετωπίσει, κατάφερε, όπως άλλωστε όλα τα αδέλφια του, με τη στήριξη της μητέρας του Χρυσούλας που ήταν στυλοβάτης και πρότυπο μάνας, να αποκτήσει πανεπιστημιακή εκπαίδευση, να προοδεύσει και να διανύσει μια επιτυχημένη διαδρομή.
Αξιώθηκε να δημιουργήσει μια εξαιρετική οικογένεια με την αγαπημένη του σύντροφο Λένα, με τα προικισμένα τους παιδιά Νικόλα και Κορίνα που απολαμβάνουν την αναγνώριση και την αποδοχή της κοινωνίας μας.
Ο Χρήστος Σκουλούδης, ήταν ο εκπρόσωπος μιας γενιάς που ζυμώθηκε με ανθεκτικά και αυθεντικά υλικά, χωρίς να βρει τίποτα έτοιμο, μιας γενιάς που είχε συναίσθηση της ατομικής και συλλογικής ευθύνης.
Μιας γενιάς ανθρώπων που έδωσαν το δικό τους αγώνα για να εναρμονίσουν το ατομικό με το συλλογικό, να εξισορροπήσουν το πολιτικό με το κοινωνικό και να τιμήσουν τη θεσμική και την επιστημονική τους ιδιότητα, με αξιοπρέπεια.
Αποχαιρετώ, λοιπόν, τον συνάδελφο και φίλο Χρήστο Σκουλούδη με τον οποίο μοιράστηκα ανθρώπινες στιγμές, συμπάσχοντας, ανταλλάσοντας σκέψεις, συμφωνώντας, διαφωνώντας, διασκεδάζοντας, τον άνθρωπο με την οικογένεια του οποίου συνδέθηκα, με δεσμούς αμοιβαίας εκτίμησης και καλής συνεργασίας.
Αποχαιρετούμε όλοι μαζί, τον Χρήστο Σκουλούδη που έφυγε από κοντά μας με τρόπο που ταιριάζει στη ζωή που έζησε, μετά την αποχώρησή του από τα κοινά: αθόρυβα και διακριτικά.
Καλό ταξίδι Χρήστο.
Η σκέψη μας θα σε συντροφεύει στο ταξίδι σου στην αιωνιότητα και η παρακαταθήκη σου θα εκτιμάται ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του Ρεθύμνου και ζωντανό μέρος της καθημερινότητας όλων μας.
