Η Στέλλα Βέργη, υπάλληλος του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ακολούθησε τον σύζυγο της, διευθυντή της Ολυμπιακής Αεροπορίας στην Νότιο Αφρική και σε Βορειοευρωπαϊκές χώρες για 20 χρόνια, ενώ στην σύνταξη τους επέστρεψαν στην Κρήτη για να απολαύσουν τα υπόλοιπα χρόνια στον τόπο που γεννήθηκαν και αγάπησαν.
Εγκαταστάθηκαν στο χωριό Άγιος Μύρωνας. Όλα κυλούσαν ήρεμα και φυσιολογικά ώσπου ο καρκίνος της χτύπησε την… πόρτα.
Η διάγνωση των γιατρών ήταν καρκίνος του μαστού, χωρίς μεταστάσεις με το ποσοστό ίασης να αγγίζει το 99%.
Η Στέλλα Βέργη θα ήταν πιθανότατα σήμερα κοντά μας, εάν όπως καταγγέλλει η κόρη της Μαρία στο Patris.gr, δεν υπήρχε αδιαφορία από τον γιατρό που παρακολουθούσε τη μητέρα της.
«Η μητέρα μου έφυγε από αδιαφορία»
Έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο όλων των απαραίτητων εξετάσεων σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας ο χειρουργός μαστού, την διαβεβαίωνε: «Κυρία Στέλλα από αυτό δεν θα φύγετε».
«Πήραμε ανάσα. Παρόλα αυτά η επιθυμία της ήταν να χειρουργηθεί και να προχωρήσει σε χημειοθεραπείες στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, εκεί όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Στον τόπο της. Εκεί που έμελλε να φύγει μακριά μας από αδιαφορία.
Χειρουργήθηκε και προχώρησε σε χημειοθεραπείες. Σύνολο χημειοθεραπειών έξι. Έφτασε έως την πέμπτη», αναφέρει η κόρη της στο patris.gr.
Η εμφάνιση e-coli και τα έντονα συμπτώματα
Η ογκολογική ιατρική ομάδα που την παρακολουθούσε στο ΠΑΓΝΗ δεν είχε θορυβηθεί από το γεγονός ότι μετά από κάθε χημειοθεραπεία η 69χρονη ανέπτυσσε e-coli, ουρολοίμωξη, ανέβαζε υψηλό πυρετό και αναγκαζόταν να νοσηλευτεί.
Μάλιστα όπως αναφέρει η κόρη της ανάμεσα στις χημειοθεραπείες γέμιζε άφτρες στο στόμα και τον λαιμό, πύον στα νύχια και συστηματικά άνοιγε το δέρμα της σε διάφορα σημεία του σώματος της αναβλύζοντας αίμα. «Το αντίθετο. Την καθησύχαζαν και την έστελναν στο δερματολογικό να την “ράψουν” και μετά σπίτι».
«Η μητέρα μου είχε θορυβηθεί καθώς οι παρενέργειες αυτές όχι μόνο δεν υποχωρούσαν αλλά χειροτέρευαν. Όμως οι αγωνίες της δεν εισακούστηκαν από τον ογκολόγο που την είχε αναλάβει αλλά και την ιατρική του ομάδα. Έπνιγε τον φόβο της και συνέχιζε τις χημειοθεραπείες. Ήθελε να δείχνει δυνατή σε όλα. Και ήταν δυνατή σε όλα.
Η εισαγωγή της σε νοσοκομείο μετά από κάθε χημειοθεραπεία εξαρτιόταν από το ποιο νοσοκομείο εφημέρευε. Το ΠΑΓΝΗ δεν την δεχόταν εάν δεν εφημέρευε και ας ήταν το νοσοκομείο το οποίο την παρακολουθούσε».
Όπως αναφέρει η Μαρία Βέργη, στην 5η χημειοθεραπεία η μητέρα της νοσηλεύτηκε (για τελευταία φορά) στο Βενιζέλειο, το οποίο εφημέρευε.
«Η μητέρα σας εισήχθη με σήψη»
Οι γιατροί εκεί την ενημέρωσαν ότι η μητέρα της εισήχθη με σήψη. Όπως άλλωστε και στην προηγούμενη εισαγωγή της.
«Ο ογκολόγος δεν είχε ιδέα ότι η ασθενής του νοσηλευόταν με σήψη. Δεν είχε ιδέα ότι η ασθενής του νοσηλευόταν καν. Δεν είχε καν ιδέα ότι στην προηγούμενη εισαγωγή της, σε συνέχεια της 4ης χημειοθεραπείας, είχε διαπιστωθεί και πάλι σήψη.
Ο άνθρωπος μας έφυγε διότι ο επιστήμων γιατρός που την επέβλεπε δεν ενδιαφέρθηκε να ενημερωθεί για την εικόνα της ασθενούς του. Την έστελνε σε χημειοθεραπείες ως όριζε το πρωτόκολλο, χωρίς να γνωρίζει ή ακόμα χειρότερα πιθανά αδιαφορώντας για την έκταση των σοβαρών παρενεργειών που τις δημιουργούσαν.
Έτσι το 2023, ο Μανώλης και εγώ χάσαμε την μαμά μας, ο Στέλιος την γυναίκα του και όσοι ήταν κοντά της την αστείρευτα δοτική και αδιάκοπα γενναιόδωρη σε προσφορά και αγάπη Στέλλα της οποίας το νήμα της ζωής κόπηκε έτσι απλά από έλλειψη ιατρικής ηθικής και προφανούς ιατρικής αμέλειας.»
«Η μητέρα μου θεωρούσε την καταγωγή της ένα από τα βασικότερα στοιχεία που συνέθεταν την προσωπικότητά της. Ήταν η τιμή της, η περηφάνεια της, καμάρωνε. Φρόντιζε να το διαλαλεί και να το καυχιέται. Όπου έζησε. Στην Ν. Αφρική, στην Ολλανδία, στην Δανία, σε μέρη της Ελλάδας.
Η μητέρα μου πέρα από αθεράπευτα τοπικίστρια ήταν και αθεράπευτα δοτική. Τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της. Ειρωνικά, έφυγε στον τόπο της, άδικα, από απλή αλλά βροντερή ανευθυνότητα. Χωρίς να δεχθεί την επιστημονική βοήθεια που της άξιζε ως ασθενής, χωρίς να λάβει την απαραίτητη βοήθεια, ως άνθρωπος, που η ίδια απλόχερα έδινε».
Περισσότερα από 6.000 ιατρικά λάθη κάθε χρόνο
Ξεπερνούν τις 20.000 οι περιπτώσεις δυσμενών ιατρικών συμβάντων που έχουν αναφερθεί τα τελευταία 8 χρόνια στη χώρα μας, ενώ περισσότερες από 1.000 είναι οι υποθέσεις για ιατρικά λάθη που έφτασαν στα δικαστήρια και έχουν τελεσιδικήσει.
