Η άλλη όψη της Μεγάλης Εβδομάδας.
Μακριά από τα “αρώματα” των πασχαλινών εθίμων και τη “ζεστασιά” της προετοιμασίας αυτών των Άγιων ημερών, η Μεγάλη Εβδομάδα μπορεί να αποκτήσει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα. Η αρχαιολόγος, συγγραφέας και δικαστική υπάλληλος Χριστίνα Παπαδάκη, μέσα από μια προσωπική ανάρτηση, καταγράφει τη δική της εμπειρία: μια εβδομάδα όχι αφιερωμένη στην παράδοση, αλλά μέσα από τη σιωπηλή ένταση μιας δικαστικής αίθουσας, στο Ηράκλειο, εκεί όπου ξεδιπλώνονται ανθρώπινες τραγωδίες.
Η κ. Παπαδάκη περιγράφει πώς η προσδοκία μιας «κανονικής» ζωής, μακριά από τις απαιτήσεις των ανασκαφών, διαψεύδεται από την ιδιαίτερη “φύση” της Δικαιοσύνης. Σε έναν χώρο όπου ο πόνος, η απώλεια και η ευθύνη είναι καθημερινότητα, η Μεγάλη Εβδομάδα αποκτά μια άλλη διάσταση — πιο ωμή, αλλά ίσως και πιο ουσιαστική.
Αναλυτικά αναφέρει:
“Μεγάλη εβδομάδα! Μέρες που κανονικά μυρίζουν μαχλέπι από τα τσουρέκια και είναι συνυφασμένες με την καθαριότητα του σπιτιού, τα ψώνια, την προετοιμασία των κόκκινων αυγών. Όταν άφησα πίσω μου το χώμα, τη σκόνη και την σωματική καταπόνηση των αρχαιολογικών ανασκαφών για να διοριστώ στα δικαστήρια, ομολογώ πως περίμενα μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα. Περίμενα αγωνιωδώς την ηρεμία μιας φυσιολογικής ζωής, με τον χρόνο να πάρω επιτέλους άδεια, να κάνω τα πασχαλινά μου ψώνια και να τηρήσω τα έθιμα, όλα εκείνα τα απλά, τετριμμένα αλλά διαφορετικά πράγματα που η σκληρή πραγματικότητα ενός συμβασιούχου υπαίθριου πεδίου δεν μου επέτρεπε σχεδόν ποτέ.
Όμως, η αλήθεια είναι πως τα δικαστήρια δεν κλείνουν ποτέ, γιατί η ανθρώπινη φύση και τα ρήγματα της κοινωνίας δεν ακολουθούν κανένα εορταστικό ημερολόγιο. Έτσι, ολόκληρη αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα κύλησε μακριά από το σπίτι και τις παραδόσεις, απορροφημένη πλήρως από την έδρα ενός εξαιρετικά δύσκολου Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου.
Κοιτάζοντας από την έδρα την αίθουσα, μέρα με τη μέρα, θυμήθηκα τη φράση του Λουδοβίκου των Ανωγείων, πως «όπου κι αν κοιτάξεις, θα δεις μια σταύρωση». Μέσα σε μια δικαστική αίθουσα αυτό παύει να είναι ένα σοφό ρητό και γίνεται απτή πραγματικότητα. Αντικρίζεις τον σταυρό στο πρόσωπο του θύματος, που κουβαλάει ένα τραύμα βαθύ και αγιάτρευτο και αποζητά δικαιοσύνη. Τον βλέπεις στο εδώλιο του κατηγορουμένου, που παρακολουθεί τη ζωή του να γκρεμίζεται κάτω από το βάρος των πράξεών του. Τον διακρίνεις στα μάτια των οικογενειών, που κάθονται σιωπηλές στα πίσω έδρανα του ακροατηρίου, βιώνοντας τον δικό τους πόνο για μια καταστροφή που δεν επέλεξαν και που δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι αν θέλουν δικαιοσύνη ή εκδίκηση.
Το να ψηλαφίζεις αυτά τα βαθιά σκοτάδια, ωστόσο, δεν είναι ατομική υπόθεση· είναι μια συλλογική δουλειά. Τακτικοί δικαστές, ένορκοι που άφησαν την καθημερινότητά τους για να αναλάβουν αυτό το βαρύ καθήκον, εισαγγελείς και γραμματείς, ένας ολόκληρος μηχανισμός ανθρώπων που σκύβει πάνω από τα ίδια συντρίμμια. Όλοι μαζί παλεύουμε να ενώσουμε τα θραύσματα μιας τραγωδίας, αναζητώντας την αλήθεια και το δίκαιο μέσα στον πόνο.
Κάπου εκεί συνειδητοποίησα κάτι πραγματικά συναρπαστικό: η δουλειά μου, τελικά, δεν άλλαξε και τόσο πολύ. Νομίζω πως συνεχίζω να συμμετέχω σε ανασκαφές. Μόνο που πλέον δεν ξεθάβω όμορφα αρχαία αντικείμενα από το χώμα. Στο δικαστικό πεδίο σκάβουμε εξίσου προσεκτικά τα στρώματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, προσπαθώντας να φέρουμε στο φως τις αιτίες, τα κρυμμένα μυστικά και τις ρωγμές που οδήγησαν στη σύγκρουση.
Έτσι, ούτε σήμερα έβαψα αυγά, ούτε ζύμωσα τσουρέκια. Όμως, έχοντας περάσει όλη την εβδομάδα αντικρίζοντας τον άνθρωπο τόσο γυμνό και ευάλωτο, δουλεύοντας πλάι-πλάι με ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο βάρος, χωρίς καμία γιορτινή ψευδαίσθηση, νιώθω πως βίωσα μια αυθεντική Μεγάλη Εβδομάδα”.
Cretalive
