Στις αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου του Λονδίνου δε φιλοξενούνται μόνον τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνα, στα οποία αναφέρθηκε με μάλλον προκλητικό τρόπο ο γερμανός ιστορικός τέχνης και διευθυντής του μουσείου, Hartwig Fischer, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο».
Στο ίδιο μουσείο, στην Αίθουσα 16, εκτίθενται είκοσι τρεις μαρμάρινες πλάκες του λεγόμενου «δεύτερου Παρθενώνα», του ναού του Επικούριου Απόλλωνα.
Οι πλάκες αυτές, οι οποίες εντοπίστηκαν στην ανασκαφή του 1812 και μεταφέρθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο το 1815, συναποτελούσαν τη μαρμάρινη ιωνική ζωφόρο που υπήρχε πάνω από τους ιωνικούς ημικίονες μέσα στο σηκό. Στις δώδεκα πλάκες απεικονίζεται η Αμαζονομαχία και στις υπόλοιπες έντεκα η Κενταυρομαχία.
Η προαναφερθείσα ζωφόρος, που συνιστούσε το βασικότερο διακοσμητικό στοιχείο του περίπτερου ναού, είχε συνολικό μήκος 31 μ. και ήταν έργο πιθανώς του γλύπτη Παιωνίου, του δημιουργού του φημισμένου αγάλματος της Νίκης στην Αρχαία Ολυμπία.
Ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα
Ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα, ένα από τα άριστα μνημεία στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, βρίσκεται στη θέση «Βάσσες» του όρους Κωτιλίου, στην ευρύτερη περιοχή της Ανδρίτσαινας Ηλείας και της Αμπελιώνας Μεσσηνίας.
Ο περικαλλής αυτός ναός του Επικούριου (και όχι Επικούρειου, όπως απαντά συχνά-πυκνά) Απόλλωνα, έργο των Κλασικών Χρόνων (τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ.), αποδίδεται στον Ικτίνο, τον αρχιτέκτονα του Παρθενώνα, εξ ου και αποκαλείται «δεύτερος Παρθενώνας».
Χτισμένος σε ειδικά διαμορφωμένο πλάτωμα από κατοίκους της Φιγαλείας, σημαντικής αρκαδικής πόλης της αρχαιότητας, ο ναός αποτελεί ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα, καθώς συνδυάζει αρμονικά στοιχεία των τριών αρχιτεκτονικών ρυθμών της αρχαιότητας: του δωρικού, του ιωνικού και του κορινθιακού.
