Κάθε γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με την πολύμορφη βία στην εργασία, στην οικογένεια, στους χώρους εκπαίδευσης, αθλητισμού, πολιτισμού έχει την αμέριστη στήριξη και αλληλεγγύη μας.
Ακριβώς γι’ αυτό απαιτούμε η κυβέρνηση να εξασφαλίσει, εδώ και τώρα, γενναία κρατική χρηματοδότηση για την απρόσκοπτη λειτουργία του δικτύου δομών για τις κακοποιημένες γυναίκες, την μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων, χωρίς την εξάρτηση από ευρωπαϊκά προγράμματα με “ημερομηνία λήξης”.
Οι τραγικές ελλείψεις σε συμβουλευτικά κέντρα, ξενώνες και η υποστελέχωσή τους αποκαλύπτουν τις διαχρονικές ευθύνες ΕΕ – κυβερνήσεων που λογαριάζουν με το κριτήριο του “κόστους” τις ανάγκες στήριξης των γυναικών από τη βία. Με αυτή την έννοια δεν πρέπει να υπάρξει συμβιβασμός με αυτή την “ευρωπαϊκή κανονικότητα”, που βάζει “κόφτες” στη χρηματοδότηση ακόμα και από τις κοινωνικές δομές για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, ενώ δίνει δισεκατομμύρια για τους πολεμικούς εξοπλισμούς και την πολεμική προετοιμασία.
Την ίδια ώρα χρέος μας απέναντι στις γυναίκες που βιώνουν την αποκρουστική βία του πολέμου και της προσφυγιάς, είναι να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων.
Κάθε γυναίκα αξίζει να βαδίσει τον δρόμο της σύγκρουσης με αυτό το σάπιο σύστημα που έχει στο DNA του την εκμετάλλευση, τη βία, τη γυναικεία ανισοτιμία. Εκεί μπορεί να αντλήσει δύναμη για να αλλάξει μαχητικά τη ζωή της.
