Δεν το χωρά ανθρώπινος νους τον τρόπο που ένας συνάνθρωπός μας βρήκε τέτοιο φρικτό τέλος στο λιμάνι του Πειραιά. Επίσης είναι αδιανόητη η στάση και η ψυχρότητα των ενόχων που τον οδήγησαν σε αυτό το τέλος.
Μα το πιο σημαντικό είναι το τελευταίο βλέμμα, το βλέμμα της αδιαφορίας στον άνθρωπο που χανόταν μέσα στην θάλασσα και κανείς μα κανείς δεν έκανε τίποτα.
Κανείς δεν έτρεξε να τον σώσει, κανείς δεν γύρισε να δει τον χαμό του. Σιωπή, παντού σιωπή.
Εκεί φθάσαμε να είμαστε μια κοινωνία σιωπής και αδιαφορίας, μια κοινωνία με εγωιστική διάθεση και έλλειψη ανθρωπιάς.
Ο χαμός του Αντώνη αντικατοπτρίζει όλους εμάς που έχουμε χάσει το συναίσθημα μας στον πόνο του άλλου, όλους εμάς που ξεχάσαμε να αγαπάμε αλλήλους.
Εύχομαι καλό παράδεισο στον Αντώνη, συλλυπητήρια στην οικογένεια του και σε όλους εμάς αφύπνιση αγάπης και σεβασμού στον συνάνθρωπο.
